Lamaland
donderdag 25 november 2010
maandag 22 november 2010
Puno, La Paz y Copacabana
De vakantie naar het Titicacameer begon met een vliegreis naar Juliaca, om nadien naar Puno te gaan met de bus. Eenmaal aangekomen in Puno, voelden Lies en ik beiden dat het tijd was voor een dutje. Nadien gingen we de stad wat verkennen. We bezochten de Plaza de Armas, de kathedraal en gingen op zoek naar een goed reisbureau om onze tours te regelen. Onze reisgids bracht ons tot een bekend bureautje en daarna belandden we in een rustig Italiaans restaurantje waar de pizza ons zeer smaakte.
De volgende ochtend stonden er tochten naar de eilanden op het Titicacameer op de planning. Om zeven uur 's ochtends stonden we in de haven te wachten op de boot die ons zou vervoeren. Zelfs al was het nog maar zo vroeg, het was al duidelijk warm. Eerst bezochten we Islas de los Uros. Dit zijn artificieel-aangelegde eilanden waar enkele families op wonen. Hun hoofdinkomen ligt vooral in het toerisme. Deze families zijn erg traditioneel ingesteld en dragen ook zulke kledij. Heb ik al gezegd dat deze eilanden gebouwd zijn uit riet? Het was echt machtig om te zien hoe dat heel het eiland bestaat uit riet, van de hutjes tot de bodem. Tijdens ons bezoek werd uitgelegd hoe dat deze mensen wonen: wat ze eten, wat ze maken om te verkopen, hoe ze vlechten, hoe ze aan ruilhandel doen, hoe ze hun hutjes bouwen, ... Er werd zelfs getoond hoe diep het water zich onder ons bevond om aan te tonen op hoeveel lagen riet we stonden. Het was heel mooi om te zien, juist omdat ze er zoveel moeite in staken om het zo proper en mooi te houden. Blijkbaar moeten deze eilanden om de zoveel jaar helemaal opnieuw worden gebouwd omdat het riet helemaal rot wordt door het water. De vrouwen op het eiland nodigden ons uit in hun hutjes en toonden welke kleren ze droegen (we mochten ze zelfs passen), welke souvenirtjes ze maakten en hoe ze hun kinderen verzorgden. Ze hadden ook hun eigen tradities zoals het zingen van typische liederen. Lies en ik gingen dan ook met een rieten boot van het ene eiland naar het andere. Nadien gingen we weer met onze speedboot naar een ander groot eiland heel wat dieper in het Titicacameer, Taquile. Maar op weg naar het eiland vielen Lies en ik in slaap op de boot. En hoewel we ons zeer goed en veel hadden ingesmeerd met zonnecrème (factor 60 zelfs!) bleek dat we toch serieus verbrand waren. Lies haar oogleden en borstkas waren vuurrood en heel mijn binnenkant van mijn armen en mijn hals waren gloeiend. Dit bracht wel een domper op de vakantie natuurlijk want het was het begin van heel wat pijn en insmeer-miserie. Het was dan ook superwarm op het Titicacameer en in de steden rondom. Eenmaal aangekomen in Taquile, bleek dat het ging om een mooi en rustig eiland maar waar niet veel cultuur te zien was maar natuurlijk wel prachtige natuur, wat wil je in het midden van zulk mooi meer. 's Middags genoten we daar van een heerlijke Trucha en dan werd het al vlug weer tijd om terug naar Puno te keren omdat het meer nogal onrustig wordt in de late namiddag wanneer er minder zon is en meer wind en uit veiligheid moesten we dan vroeg terug vertrekken. 's Avonds vonden Lies en ik een heerlijk restaurantje in Puno. Het eten werd hier duidelijk gesmaakt!
Op de derde dag vertrokken we weer vroeg in de ochtend naar een ander stadje, Yunguyo. Op die plaats zouden we normaal worden opgepikt door een man. Deze man zou aan het hoofd staan van een familie die woont op het eiland Anapia. De bedoeling was dat we dit eiland zouden gaan ontdekken en zouden leven bij deze plaatselijke familie. Zij zouden voor ons eten maken en ons onderdak bieden en de fauna en flora van het eiland laten zien (in de reisgids beschreven als een dierenparadijs). Maar jammer genoeg kwam er niemand ons halen. We hebben uren gewacht maar niemand kwam. Gelukkig hadden we enkel de kosten van het reisbureau betaald en nog niet alles voor de overnachting en de maaltijden. We besloten dan maar vanuit Yunguyo verder te gaan naar de grens en nadien naar La Paz (een dag eerder als gepland) omdat dit stadje echt vlakbij Bolivia lag. Toen we bij de grens aankwamen, wisten we niet goed wat te verwachten. Op 1 november zou onze stempel vervallen dus we waren juist op tijd voor een nieuwe. We kregen een stempel om drie weken in Bolivia te verblijven dus het ontdekken van een nieuw land kon beginnen. Oh ja Bolivia, here we come! De bustocht naar La Paz was indrukwekkend, we reden rond het Titicacameer en moesten halverwege zelfs op een veerboot gaan om het meer over te steken. Het was prachtig om te zien. Vier uur later kwamen we in La Paz aan, de bureaucratische hoofdstad van Bolivia. De eerste indruk daar was niet zo positief. Het was weer vooral een grote, drukke en vuile stad. 's Avonds konden we wel kennismaken met de traditie van Halloween in Zuid-Amerika. Overal liepen verkleedde kinderen en volwassenen met mandjes vol snoepgoed door te straten. Ze probeerden om ons te verschrikken of zongen liedjes. Het was wel cool om te zien.
De volgende ochtend gingen we La Paz verder verkennen. We wandelden door hoofdstraten, zijstraten en kleine steegjes. Maar veel viel er niet te zien. Zowel niet qua cultuur, horeca noch qua winkels. Gelukkig kwamen we namiddag terecht in de souvenirssteegjes. En daar lieten we ons weer helemaal gaan uiteraard. Eindelijk eens spullen die ze niet overal hadden en die moesten we hebben natuurlijk. We sloegen onze slag. Maar besloten om de volgende dag toch te vertrekken naar Copacabana, daar viel er meer te bekijken. Zover dus voor de hoofdstad van Bolivia. Ondertussen ging het dus steeds erger met de verbrande gebieden op ons lichaam. Er kwamen blaren op de staan, werd enkel nog meer paars van kleur en begon stilletjes aan te vervellen. Maar de huid eronder zag er al even rood uit. En pijn dat het deed, ik kon mijn armen amper strekken of plooien en we smeerden ons maar de hele dag in. Daarenboven was het echt vervelend om steeds met een trui en sjaal rond te lopen bij 25 graden. Zweten geblazen!
Doordat het ondertussen 2 november was, waren er verschillende problemen met het busverkeer naar Copacabana. Er ging maar één bus om 14u. Dus het voelde wel wat aan als een verloren dag. Na aankomst in Copacabana liepen we rond de pleintjes op zoek naar een eetgelegenheid. Er waren verschillende kleine schattige restaurantjes te vinden, we lieten ons oog vallen op eentje en smulden vol genoegen. We hadden ook een uitstekende hostel gevonden, waar zelfs de Belgische vlag stond. Het was er mooi ingericht en er was zelfs een living waar er gratis bananen, thee, snoepjes, ... stonden. We regelden ook hier onze tour voor de volgende dag.
In de prijs van de hostel was ook een ontbijt inbegrepen. En wat voor een ontbijt! Dat hadden we nog niet meegemaakt. We kregen een kommetje cornflakes, een kommetje fruitsalade, een yoghurt en er stonden koekjes op tafel. Dan kwamen we ons een pannenkoek brengen en vroegen ze hoe we onze eieren graag wilden. Dan brachten ze onze eitjes en nog broodjes en confituur. Een glaasje melk en sap konden niet ontbreken natuurlijk. Na dit koninklijke ontbijt waren we helemaal klaar om naar Isla del Sol te gaan. Een veelbesproken eiland in het Titicacameer. Copacabana ligt net zoals Puno vlak tegen het meer aan dus we gingen weer vanuit de haven met de boot naar het eiland. Het eiland liet een diepe indruk na, het was adembenemend. We werden afgezet aan de Noordkant van het eiland en we moesten naar de Zuidkant wandelen, waar we dan terug met de boot werden opgepikt. Het was een zware, vermoeiende wandeling maar op die manier zagen we pas echt de mooie natuur. Het was natuurlijk weer afzien voor de verbrande delen maar het was het meer dan waard. Isla del Sol is gewoon een paradijsje! Na onze tocht hadden Lies en ik toch spijt dat we niet zijn blijven slapen op dit eiland. Want hoe mooi moet dat niet zijn geweest bij zonsondergang en zonsopgang? En 's nachts met veel sterren? Maar ja, je kan niet alles hebben eh, we hadden er nu eenmaal voor gekozen om er een daguitstap van te maken en geen tweedaagse. Eenmaal terug in Copacabana, was het weer tijd om een restaurantje te kiezen. En wat voor één! Het was een sjiek, groot en mooi restaurant. Vanbinnen waren er allemaal lampionnetjes, grote rieten boten, maskers, een gigantische stenen Inca-totem, ... Prachtig en bovendien echt geweldig goed eten. We lieten ons helemaal gaan en maakten er een driegangenmenu van met cocktails. Genieten was de boodschap. We voelden ons super, we hadden die dag het Titicacameer en zijn eilanden van dichtbij kunnen bewonderen, we zaten in een nieuw land en genoten samen van onze vakantie met een lekkere maaltijd. Meer moet dat toch niet zijn? :)
Op donderdag was het tijd om Copacabana verder te ontdekken. Na een weeral heerlijk ontbijt, bezochten we alle trekpleisters, dus de plazas, kathedralen, kerkjes, steegjes, ... Het was een klein, rustig maar mooi stadje. Het zag er erg charmant uit en nodigde uit om op een terrasje in de zon wat uit te rusten. Namiddag wandelden we naar de haven waar we onze gedachten helemaal lieten uitwaaien. Reisjes zorgen natuurlijk ook voor goede babbels en vriendschappen :) Na enkele uren slenterden we weer door de souvenirstraatjes en lieten we ons weer helemaal bekoren met inheemse artesania. Het was een aangename dag, we zaten veel op bankjes om mensen te bekijken en bedachten al dat we die avond weer in hetzelfde restaurant zouden gaan eten. Met onze laatste Bolies genoten we van Boliviaans eten op zijn best. Onze laatste nacht in dit land brak aan.
De volgende ochtend trokken we met de bus naar Puno. Omdat het de week van Puno was, viel er veel te beleven in deze stad. We werden verrast door gigantische parades doorheen de straten met luide muziek. Het was prachtig om te zien. Alle kinderen waren verkleed in traditionele opvallende kleren vol pracht en praal. Elke leeftijdsgroep had een ander deuntje en dansje. Iedereen was blij en vierde feest. Het was zalig om iedereen zo gelukkig te zien en de kinderen hun schattige dansjes te zien doen. We waren helemaal in de stemming. We verkenden het stadje verder en ontdekten steeds meer leuke plekjes. Puno begon ook stil aan ons hart te veroveren. Die avond aten we weer in het heerlijke restaurantje van voorheen.
Onze laatste vakantiedag brak aan. In de voormiddag genoten we van Puno en namiddag hadden we onze laatste tour naar Sillustani. Omdat we het reisbureau voorheen betaald hadden voor de tour in Anapia, kregen we deze tour in de plaats. Dit reisbureau was dus zeker in orde, ze verontschuldigden zich voor het ongemak en gaven meteen ons geld terug. Dat geld gebruikten wij dan om een andere tour te regelen. Ideaal. Sillustani is een schiereiland bij het Titicacameer waardat de overblijfselen van een Inca-begraafplaats liggen. We kregen de historische uitleg en konden zelf zien via welk ritueel de Inca's begraven werden. Het gaf ook weer een machtig uitzicht. Op de terugweg stopten we bij een lokaal huisje, waar een familie ons verwelkomde. Het was zeer leuk om te zien hoe dit gezin leefde, hoe ze eten bereiden en samenleefden met allerlei dieren. Varkens, schapen, lama's, cavia's, ... Alles liep vrij rond in en rondom het huis. We mochten ook proeven van hun kookkunsten en het was echt wel lekker. s' Avonds vertrokken we naar Juliaca, waar de luchthaven is. Het was handiger om daar te slapen aangezien we 's morgensvroeg een vlucht terug hadden naar Lima. Jammer genoeg viel er niets te zien in deze stad. En tot slot van rekening werden we die nacht ook nog eens heel ziek allebei. We hadden constant het gevoel dat we moesten overgeven.
De volgende ochtend voelden we ons allebei nog steeds heel ziek. Het was een vreselijke terugtocht, ziek op een vliegtuig zitten is geen lachertje. We waren dolblij toen we eenmaal aankwamen in Casa Marfil. Het ging ons echt niet. We kropen meteen ons bed in. Die avond kregen we bezoek van professor Corveleyn van Leuven. Het was heel leuk om te zien hoe deze lieve oude man bezorgd was om ons en heel geïnteresseerd naar onze stage-verhalen luisterde. Later die week hebben we nog eens met hem afgesproken. We hadden een heel diner gepland met drie gangen maar hij zat vast in Arequipa door hevige regen dus hebben we hem pas vrijdag ontmoet op de patio van zijn hotel. En het driegangenmenu werd een decadente hoofdschotel voor ons alleen :)
De stage begint ook eindelijk op te korten. De voorbije twee weken waren heel zwaar. We hadden extra veel werk met verslagen, talleres en presentaties. Gelukkig is alles goed verlopen. En na enkele dagen antibiotica ben ik ook helemaal terug opgeknapt en kon ik er weer tegenaan in Viña Alta. Ondertussen heb ik zelfs weer een weekje vakantie. Dit komt omdat Lies haar ouders op bezoek zijn in Perú, en ze samen zijn gaan reizen, waardoor ik ook niet moet gaan werken. Maar aangezien de andere meisjes deze week hun laatste stageweek hebben, is het wel een vakantie die ik alleen moet vieren. Maar ik ben er zeker van dat zo'n rustige week me goed zal doen zodat ik daarna weer in de laatste stageweken van dit jaar kan vliegen! De school sluit eind december, de kinderen hebben dan zomervakantie, waardoor wij ook verlof krijgen natuurlijk. Dus nog maar enkele weekjes te gaan! En vanaf dan is het enkel nog uitkijken naar de komst van mijn geweldig liefje! Op kerstavond krijg ik mijn pakje in levende lijven te zien! En geloof mij, na vijf maanden zal het een overweldigende ervaring zijn om Senne te zien en te kunnen vastnemen! Ik kijk er al heel hard naar uit. En we gaan dan samen de jungle ontdekken. Dus het volgende reisverslag zal uitweiden over de fauna en flora van het Amazonewoud!!
En dat wilt ook zeggen dat ik hier nu al vier maanden zit! Dus nog maar twee te gaan. De tijd gaat razendsnel. Het leven hier is een gewoonte geworden. En het samenleven met acht andere meisjes ook. Alles gaat hier prima, we zijn een hele leuke hechte groep geworden. Ik kan niet geloven dat binnen twee weken het eerste meisje al naar huis gaat en dat de volgende vier meisjes enkele weken nadien ook weer naar België terugkeren! Voor hun is het al bijna afgelopen. En dat doet mij beseffen dat mijn tijd hier kostbaar is en ik dus ten volle moet genieten van dit magische land. Perú heeft vele kantjes, zowel positief als negatief, maar niets kan op tegen die prachtige natuur hier. Ik kan nog altijd niet geloven wat ik hier allemaal heb mogen zien!
Abonneren op:
Posts (Atom)