Lamaland
vrijdag 24 december 2010
woensdag 22 december 2010
Hogar Anar - Help de weesjes in Peru!
Ondertussen zit ik al vier maanden in Lima en heb ik al heel wat meegemaakt, zowel positief als negatief.
Jammer genoeg bevat dit blogbericht wat minder goed nieuws. Julie, Tine en Lore werken in Hogar Anar, dit is een weeshuis voor meisjes van 0-18 jaar. Ze geven hen individuele therapieën, stimulatie, leerondersteuning, ... Hogar Anar is een instelling van de koepelvereniging Anar die projecten ondersteunt, hier in Peru. Maar enkele weken geleden kwamen Lore en Julie aan op hun stageplaats en zagen dat de deur helemaal stuk was en de meisjes al huilend op hen af kwamen. Het bleek dus dat er was ingebroken in het weeshuis in de voormiddag op het moment dat de tias (verzorgsters) even weg waren met de meisjes.De dieven hadden alles door elkaar gegooid, veel stuk geslaan, ... Het was vreselijk om te zien. Gelukkig maar dat er niemand thuis was, we mogen er echt niet aan denken als dat wel het geval was geweest... Uiteindelijk bleek dus dat de dieven er van door waren met 8000 soles (ongeveer 2140 euro, dat de tias de dag ervoor van de bank waren gaan halen omdat ze de volgende dag de huur en andere bekostingen moesten gaan betalen, het is dus vrij duidelijk dat de dieven de tias de dag ervoor hebben moeten gezien in de bank want anders is er nooit zoveel cash aanwezig in dat huis). Maar dat is jammer genoeg niet alles, ze hebben ook de nieuwe kleren en schoenen en spullen gestolen die de meisjes hadden gekregen van onder andere Julie en Tine als kerstcadeautjes. Ze blijven dus echt met niets achter en ze hadden al zo weinig...
Natuurlijk trekken wij hier ons dat allemaal heel hard aan, we werken hier al zoveel maanden met die kinderen en dan moet er zoiets gebeuren... Dus willen we graag een handje helpen. Natuurlijk is er niet veel wat we kunnen doen maar alle beetjes helpen moeten we maar denken. We zouden het echt heel erg appreciëren, moesten iedereen een bijdrage kunnen leveren, maar voel jullie zeker niet verplicht. Ik geef hier mijn rekeningnummer waar dat jullie dan eventueel op kunnen storten: 777-5953493-97. Bedenk wel dat 1 euro hier vierdubbel telt, dus dat zelfs de kleine beetje hier een grootje worden :) Alvast bedankt allemaal!
Jammer genoeg bevat dit blogbericht wat minder goed nieuws. Julie, Tine en Lore werken in Hogar Anar, dit is een weeshuis voor meisjes van 0-18 jaar. Ze geven hen individuele therapieën, stimulatie, leerondersteuning, ... Hogar Anar is een instelling van de koepelvereniging Anar die projecten ondersteunt, hier in Peru. Maar enkele weken geleden kwamen Lore en Julie aan op hun stageplaats en zagen dat de deur helemaal stuk was en de meisjes al huilend op hen af kwamen. Het bleek dus dat er was ingebroken in het weeshuis in de voormiddag op het moment dat de tias (verzorgsters) even weg waren met de meisjes.De dieven hadden alles door elkaar gegooid, veel stuk geslaan, ... Het was vreselijk om te zien. Gelukkig maar dat er niemand thuis was, we mogen er echt niet aan denken als dat wel het geval was geweest... Uiteindelijk bleek dus dat de dieven er van door waren met 8000 soles (ongeveer 2140 euro, dat de tias de dag ervoor van de bank waren gaan halen omdat ze de volgende dag de huur en andere bekostingen moesten gaan betalen, het is dus vrij duidelijk dat de dieven de tias de dag ervoor hebben moeten gezien in de bank want anders is er nooit zoveel cash aanwezig in dat huis). Maar dat is jammer genoeg niet alles, ze hebben ook de nieuwe kleren en schoenen en spullen gestolen die de meisjes hadden gekregen van onder andere Julie en Tine als kerstcadeautjes. Ze blijven dus echt met niets achter en ze hadden al zo weinig...
Natuurlijk trekken wij hier ons dat allemaal heel hard aan, we werken hier al zoveel maanden met die kinderen en dan moet er zoiets gebeuren... Dus willen we graag een handje helpen. Natuurlijk is er niet veel wat we kunnen doen maar alle beetjes helpen moeten we maar denken. We zouden het echt heel erg appreciëren, moesten iedereen een bijdrage kunnen leveren, maar voel jullie zeker niet verplicht. Ik geef hier mijn rekeningnummer waar dat jullie dan eventueel op kunnen storten: 777-5953493-97. Bedenk wel dat 1 euro hier vierdubbel telt, dus dat zelfs de kleine beetje hier een grootje worden :) Alvast bedankt allemaal!
Kerstfeestje in Hogar Anar met de weesmeisjes!
Dit zijn foto's van het kerstfeestje dat dankzij jullie heeft plaatsgevonden! Bedankt allemaal!
zondag 19 december 2010
Trujillo y Huanchaco - un poco del norte
Uiteindelijk had ik dan toch beslist om samen met de psycholoogjes mee te gaan op hun laatste vakantie in Peru. Ik kon gewoon niet weerstaan aan vier daagjes zon, zee, strand en leuk gezelschap. Maandagavond om half tien vertrokken Ruth, Lotte en ik richting het agentschap Cruz del Sur, dat ons na een nachtje op de bus veilig en wel zou brengen naar Trujillo. Annelien en Kristien (een Belgische vrijwilligster die nu ook verblijft in Casa Marfil) waren al eerder die dag vertrokken zodat ze sneller zouden aankomen op onze bestemming. Jammer genoeg hadden zij meer pech ondervonden waardoor dat ze uiteindelijk om vier uur 's nachts aankwamen in Trujillo en uiteraard geen slaapplaats hadden. Gelukkig was er vriendelijke Peruaans vrouwtje op hun bus die voorstelde dat ze de nacht mochten doorbrengen op haar zetels. Dinsdagochtend waren we dan eindelijk allemaal samen en namen we een taxi naar Huanchaco, het kleine visserdorpje twintig minuutjes rijden van de grootstad Trujillo. Huanchaco onthulde meteen zijn charmes, het was een zeer klein dorpje vlak aan de zee met een mooi zandstrand en veel surfers. De uitspraak 'klein maar fijn' was helemaal van toepassing. We settelde ons in de wondermooie hostel Naylamp. Het interieur was gloednieuw, er waren overal terrasjes en hangmatten, de sfeer was heel huiselijk, er was een heerlijk restaurantje dat je altijd de meest schattige gerechten serveerden, er waren mooie kamers met zalige warme douches en twee gigantische schildpadden verwelkomde ons, ... wat heb je nog meer nodig :)
De middag begon met een zeer actief spelletje Junglespeed zodat we helemaal waren opgewarmd voor Huanchaco en zijn strand te gaan verkennen. De warme zon begroette ons, waardoor we al helemaal zin kregen om in bikini op het zand te gaan liggen en onze voetjes eens in die frisse zee te steken. Jammer genoeg werd het rond half vijf al weer kouder doordat de wind steeds sterker kwam te staan. Nadat we een douche hadden genomen en weer warme kleertjes aanhadden, gingen we op pad naar een goed restaurantje om onze honger te stillen. Het bleek echter dat Huanchaco niet echt veel leven meer vertoonde na zes uur, want alle restaurantjes, bars en winkeltjes waren al gesloten. Gelukkig was er een vegetarische restaurantje uitgebaat door Hollanders, waar we heerlijke falafel konden eten. En het smaakte ons zo dat er al meteen een dessertje bij werd genomen. Ja, het beviel ons daar wel :) We vielen in slaap met het geluid van de golven, hoe heerlijk kan het leven toch niet zijn soms.
Woensdagochtend kwamen de culturele kriebels op, we wilden de plaatselijke ruïnes gaan bezoeken. De archeologische site van Chan Chan is dan ook bekend, het hoort bij het werelderfgoed van de Unesco. We zagen verbluffende resten van tempels van de Chimu, waar vooral tekeningen van slangen, pelikanen, vissen, eekhoorns en andere dieren zichtbaar waren. Het was mooi om te zien. De gids vertelden de hele historie en we zagen nadien in het museum de effectieve overblijfselen van deze cultuur. Namiddag trokken we naar Trujillo om deze stad te verkennen van boven naar onder en binnen naar buiten. Maar ook hier werden we teleurgesteld. De stad was zich klaar aan het maken voor de feestdagen waardoor dat veel culturele schatjes gesloten waren voor restauratie of decoratiewerken. Gelukkig konden de kleurrijke huisjes, mooie kerkjes en pleintjes en de gezellige sfeer ons wel bekoren. Onze reisgidsen deden de uitleg en wij genoten van het zicht. De avond werd weer geëindigd met een heerlijk diner in één van de culinaire hoogtepuntjes van de stad.
We begonnen de volgende dag weer met een voortreffend ontbijt in de hostal en een passend spelletje Jenga in de ochtendstralen van de zon. Nadien gingen we weer onze culturele honger stillen met een bezoekje aan de ruïnes van de Arco Iris. Ook hier zagen we weer mooi intact gehouden tekeningen op de tempelmuren waar veel symboliek achter zat. Nadien hadden we weer zin in een ontspannende namiddag aan de zee. We legden ons weer in het zonnetje op de stranden van Huanchaco en genoten volle bak :) 's Avonds moest Lotte de nachtbus nemen naar Lima dus gingen we die avond nog eens goed eten in Trujillo.
De laatste dag begon weer met een cultureel tripje, dit keer naar Huaca de la Luna. We werden meteen betoverd! Deze overblijfselen waren zo goed bewaard gebleven, je zag zelfs nog alle verdiepingen, kleren, figuren, ... Het was zeker de moeite waard om te zien! Een vrolijke gids leidde ons rond en vertelden ons met plezier over de goden van toen. We waren zo onder de indruk dat weer een bezoekje waagden aan het museum waar dat de oorspronkelijke keramieken kruiken en kannen te zien waren. Dit museum was ook erg modern en mooi opgebouwd waardoor we er nog meer van genoten. Die middag aten we een almuerzomenuutje dat ons zeer smaakte. Onze laatste namiddag spendeerden we aan een wandeling doorheen Trujillo en het lezen van een boek tijdens de zonsondergang op het strand van Huanchaco. Helaas betekende dat ook het einde van ons tripje, die avond vertrokken we weer met de nachtbus naar Lima.
Het waren vier ontspannende en leuke daagjes met de psycholoogjes. Uiteraard had ik de andere meisjes ook gemist, dus was ik ook weer blij om terug bij hen te zijn in Lima :) En zij hadden mij blijkbaar ook gemist ;) Het doet wel vreemd om te beseffen dat dinsdag de volgende vier alweer naar huis gaan. Het gaat hier zo vreemd en stil zijn zonder hen. We gaan ze sowieso missen! Ze zijn zo leuk :) Maar met ons viertjes zal het ook leuk zijn, daar ben ik zeker van. Het is alleen eng om te beseffen dat wij binnen een dikke maand ook weer thuis zullen zijn en dit prachtige avontuur dan voorbij zal zijn. Dus genieten van elk moment is de boodschap :) En dat zal ik ook zeker doen want er staan mij nog geweldige vooruitzichten in het verschiet. Kerstavond zal Senne hier aankomen... Ik kijk er enorm naar uit! Niet alleen om kerstmis en ouderjaar samen te kunnen vieren maar dan ook nog eens het amazonewoud samen te kunnen gaan bewonderen! En nadien nog een laatste vakantie met Lies, Julie en Lore in het noorden van Peru. Het zal weer geweldig worden....
donderdag 25 november 2010
maandag 22 november 2010
Puno, La Paz y Copacabana
De vakantie naar het Titicacameer begon met een vliegreis naar Juliaca, om nadien naar Puno te gaan met de bus. Eenmaal aangekomen in Puno, voelden Lies en ik beiden dat het tijd was voor een dutje. Nadien gingen we de stad wat verkennen. We bezochten de Plaza de Armas, de kathedraal en gingen op zoek naar een goed reisbureau om onze tours te regelen. Onze reisgids bracht ons tot een bekend bureautje en daarna belandden we in een rustig Italiaans restaurantje waar de pizza ons zeer smaakte.
De volgende ochtend stonden er tochten naar de eilanden op het Titicacameer op de planning. Om zeven uur 's ochtends stonden we in de haven te wachten op de boot die ons zou vervoeren. Zelfs al was het nog maar zo vroeg, het was al duidelijk warm. Eerst bezochten we Islas de los Uros. Dit zijn artificieel-aangelegde eilanden waar enkele families op wonen. Hun hoofdinkomen ligt vooral in het toerisme. Deze families zijn erg traditioneel ingesteld en dragen ook zulke kledij. Heb ik al gezegd dat deze eilanden gebouwd zijn uit riet? Het was echt machtig om te zien hoe dat heel het eiland bestaat uit riet, van de hutjes tot de bodem. Tijdens ons bezoek werd uitgelegd hoe dat deze mensen wonen: wat ze eten, wat ze maken om te verkopen, hoe ze vlechten, hoe ze aan ruilhandel doen, hoe ze hun hutjes bouwen, ... Er werd zelfs getoond hoe diep het water zich onder ons bevond om aan te tonen op hoeveel lagen riet we stonden. Het was heel mooi om te zien, juist omdat ze er zoveel moeite in staken om het zo proper en mooi te houden. Blijkbaar moeten deze eilanden om de zoveel jaar helemaal opnieuw worden gebouwd omdat het riet helemaal rot wordt door het water. De vrouwen op het eiland nodigden ons uit in hun hutjes en toonden welke kleren ze droegen (we mochten ze zelfs passen), welke souvenirtjes ze maakten en hoe ze hun kinderen verzorgden. Ze hadden ook hun eigen tradities zoals het zingen van typische liederen. Lies en ik gingen dan ook met een rieten boot van het ene eiland naar het andere. Nadien gingen we weer met onze speedboot naar een ander groot eiland heel wat dieper in het Titicacameer, Taquile. Maar op weg naar het eiland vielen Lies en ik in slaap op de boot. En hoewel we ons zeer goed en veel hadden ingesmeerd met zonnecrème (factor 60 zelfs!) bleek dat we toch serieus verbrand waren. Lies haar oogleden en borstkas waren vuurrood en heel mijn binnenkant van mijn armen en mijn hals waren gloeiend. Dit bracht wel een domper op de vakantie natuurlijk want het was het begin van heel wat pijn en insmeer-miserie. Het was dan ook superwarm op het Titicacameer en in de steden rondom. Eenmaal aangekomen in Taquile, bleek dat het ging om een mooi en rustig eiland maar waar niet veel cultuur te zien was maar natuurlijk wel prachtige natuur, wat wil je in het midden van zulk mooi meer. 's Middags genoten we daar van een heerlijke Trucha en dan werd het al vlug weer tijd om terug naar Puno te keren omdat het meer nogal onrustig wordt in de late namiddag wanneer er minder zon is en meer wind en uit veiligheid moesten we dan vroeg terug vertrekken. 's Avonds vonden Lies en ik een heerlijk restaurantje in Puno. Het eten werd hier duidelijk gesmaakt!
Op de derde dag vertrokken we weer vroeg in de ochtend naar een ander stadje, Yunguyo. Op die plaats zouden we normaal worden opgepikt door een man. Deze man zou aan het hoofd staan van een familie die woont op het eiland Anapia. De bedoeling was dat we dit eiland zouden gaan ontdekken en zouden leven bij deze plaatselijke familie. Zij zouden voor ons eten maken en ons onderdak bieden en de fauna en flora van het eiland laten zien (in de reisgids beschreven als een dierenparadijs). Maar jammer genoeg kwam er niemand ons halen. We hebben uren gewacht maar niemand kwam. Gelukkig hadden we enkel de kosten van het reisbureau betaald en nog niet alles voor de overnachting en de maaltijden. We besloten dan maar vanuit Yunguyo verder te gaan naar de grens en nadien naar La Paz (een dag eerder als gepland) omdat dit stadje echt vlakbij Bolivia lag. Toen we bij de grens aankwamen, wisten we niet goed wat te verwachten. Op 1 november zou onze stempel vervallen dus we waren juist op tijd voor een nieuwe. We kregen een stempel om drie weken in Bolivia te verblijven dus het ontdekken van een nieuw land kon beginnen. Oh ja Bolivia, here we come! De bustocht naar La Paz was indrukwekkend, we reden rond het Titicacameer en moesten halverwege zelfs op een veerboot gaan om het meer over te steken. Het was prachtig om te zien. Vier uur later kwamen we in La Paz aan, de bureaucratische hoofdstad van Bolivia. De eerste indruk daar was niet zo positief. Het was weer vooral een grote, drukke en vuile stad. 's Avonds konden we wel kennismaken met de traditie van Halloween in Zuid-Amerika. Overal liepen verkleedde kinderen en volwassenen met mandjes vol snoepgoed door te straten. Ze probeerden om ons te verschrikken of zongen liedjes. Het was wel cool om te zien.
De volgende ochtend gingen we La Paz verder verkennen. We wandelden door hoofdstraten, zijstraten en kleine steegjes. Maar veel viel er niet te zien. Zowel niet qua cultuur, horeca noch qua winkels. Gelukkig kwamen we namiddag terecht in de souvenirssteegjes. En daar lieten we ons weer helemaal gaan uiteraard. Eindelijk eens spullen die ze niet overal hadden en die moesten we hebben natuurlijk. We sloegen onze slag. Maar besloten om de volgende dag toch te vertrekken naar Copacabana, daar viel er meer te bekijken. Zover dus voor de hoofdstad van Bolivia. Ondertussen ging het dus steeds erger met de verbrande gebieden op ons lichaam. Er kwamen blaren op de staan, werd enkel nog meer paars van kleur en begon stilletjes aan te vervellen. Maar de huid eronder zag er al even rood uit. En pijn dat het deed, ik kon mijn armen amper strekken of plooien en we smeerden ons maar de hele dag in. Daarenboven was het echt vervelend om steeds met een trui en sjaal rond te lopen bij 25 graden. Zweten geblazen!
Doordat het ondertussen 2 november was, waren er verschillende problemen met het busverkeer naar Copacabana. Er ging maar één bus om 14u. Dus het voelde wel wat aan als een verloren dag. Na aankomst in Copacabana liepen we rond de pleintjes op zoek naar een eetgelegenheid. Er waren verschillende kleine schattige restaurantjes te vinden, we lieten ons oog vallen op eentje en smulden vol genoegen. We hadden ook een uitstekende hostel gevonden, waar zelfs de Belgische vlag stond. Het was er mooi ingericht en er was zelfs een living waar er gratis bananen, thee, snoepjes, ... stonden. We regelden ook hier onze tour voor de volgende dag.
In de prijs van de hostel was ook een ontbijt inbegrepen. En wat voor een ontbijt! Dat hadden we nog niet meegemaakt. We kregen een kommetje cornflakes, een kommetje fruitsalade, een yoghurt en er stonden koekjes op tafel. Dan kwamen we ons een pannenkoek brengen en vroegen ze hoe we onze eieren graag wilden. Dan brachten ze onze eitjes en nog broodjes en confituur. Een glaasje melk en sap konden niet ontbreken natuurlijk. Na dit koninklijke ontbijt waren we helemaal klaar om naar Isla del Sol te gaan. Een veelbesproken eiland in het Titicacameer. Copacabana ligt net zoals Puno vlak tegen het meer aan dus we gingen weer vanuit de haven met de boot naar het eiland. Het eiland liet een diepe indruk na, het was adembenemend. We werden afgezet aan de Noordkant van het eiland en we moesten naar de Zuidkant wandelen, waar we dan terug met de boot werden opgepikt. Het was een zware, vermoeiende wandeling maar op die manier zagen we pas echt de mooie natuur. Het was natuurlijk weer afzien voor de verbrande delen maar het was het meer dan waard. Isla del Sol is gewoon een paradijsje! Na onze tocht hadden Lies en ik toch spijt dat we niet zijn blijven slapen op dit eiland. Want hoe mooi moet dat niet zijn geweest bij zonsondergang en zonsopgang? En 's nachts met veel sterren? Maar ja, je kan niet alles hebben eh, we hadden er nu eenmaal voor gekozen om er een daguitstap van te maken en geen tweedaagse. Eenmaal terug in Copacabana, was het weer tijd om een restaurantje te kiezen. En wat voor één! Het was een sjiek, groot en mooi restaurant. Vanbinnen waren er allemaal lampionnetjes, grote rieten boten, maskers, een gigantische stenen Inca-totem, ... Prachtig en bovendien echt geweldig goed eten. We lieten ons helemaal gaan en maakten er een driegangenmenu van met cocktails. Genieten was de boodschap. We voelden ons super, we hadden die dag het Titicacameer en zijn eilanden van dichtbij kunnen bewonderen, we zaten in een nieuw land en genoten samen van onze vakantie met een lekkere maaltijd. Meer moet dat toch niet zijn? :)
Op donderdag was het tijd om Copacabana verder te ontdekken. Na een weeral heerlijk ontbijt, bezochten we alle trekpleisters, dus de plazas, kathedralen, kerkjes, steegjes, ... Het was een klein, rustig maar mooi stadje. Het zag er erg charmant uit en nodigde uit om op een terrasje in de zon wat uit te rusten. Namiddag wandelden we naar de haven waar we onze gedachten helemaal lieten uitwaaien. Reisjes zorgen natuurlijk ook voor goede babbels en vriendschappen :) Na enkele uren slenterden we weer door de souvenirstraatjes en lieten we ons weer helemaal bekoren met inheemse artesania. Het was een aangename dag, we zaten veel op bankjes om mensen te bekijken en bedachten al dat we die avond weer in hetzelfde restaurant zouden gaan eten. Met onze laatste Bolies genoten we van Boliviaans eten op zijn best. Onze laatste nacht in dit land brak aan.
De volgende ochtend trokken we met de bus naar Puno. Omdat het de week van Puno was, viel er veel te beleven in deze stad. We werden verrast door gigantische parades doorheen de straten met luide muziek. Het was prachtig om te zien. Alle kinderen waren verkleed in traditionele opvallende kleren vol pracht en praal. Elke leeftijdsgroep had een ander deuntje en dansje. Iedereen was blij en vierde feest. Het was zalig om iedereen zo gelukkig te zien en de kinderen hun schattige dansjes te zien doen. We waren helemaal in de stemming. We verkenden het stadje verder en ontdekten steeds meer leuke plekjes. Puno begon ook stil aan ons hart te veroveren. Die avond aten we weer in het heerlijke restaurantje van voorheen.
Onze laatste vakantiedag brak aan. In de voormiddag genoten we van Puno en namiddag hadden we onze laatste tour naar Sillustani. Omdat we het reisbureau voorheen betaald hadden voor de tour in Anapia, kregen we deze tour in de plaats. Dit reisbureau was dus zeker in orde, ze verontschuldigden zich voor het ongemak en gaven meteen ons geld terug. Dat geld gebruikten wij dan om een andere tour te regelen. Ideaal. Sillustani is een schiereiland bij het Titicacameer waardat de overblijfselen van een Inca-begraafplaats liggen. We kregen de historische uitleg en konden zelf zien via welk ritueel de Inca's begraven werden. Het gaf ook weer een machtig uitzicht. Op de terugweg stopten we bij een lokaal huisje, waar een familie ons verwelkomde. Het was zeer leuk om te zien hoe dit gezin leefde, hoe ze eten bereiden en samenleefden met allerlei dieren. Varkens, schapen, lama's, cavia's, ... Alles liep vrij rond in en rondom het huis. We mochten ook proeven van hun kookkunsten en het was echt wel lekker. s' Avonds vertrokken we naar Juliaca, waar de luchthaven is. Het was handiger om daar te slapen aangezien we 's morgensvroeg een vlucht terug hadden naar Lima. Jammer genoeg viel er niets te zien in deze stad. En tot slot van rekening werden we die nacht ook nog eens heel ziek allebei. We hadden constant het gevoel dat we moesten overgeven.
De volgende ochtend voelden we ons allebei nog steeds heel ziek. Het was een vreselijke terugtocht, ziek op een vliegtuig zitten is geen lachertje. We waren dolblij toen we eenmaal aankwamen in Casa Marfil. Het ging ons echt niet. We kropen meteen ons bed in. Die avond kregen we bezoek van professor Corveleyn van Leuven. Het was heel leuk om te zien hoe deze lieve oude man bezorgd was om ons en heel geïnteresseerd naar onze stage-verhalen luisterde. Later die week hebben we nog eens met hem afgesproken. We hadden een heel diner gepland met drie gangen maar hij zat vast in Arequipa door hevige regen dus hebben we hem pas vrijdag ontmoet op de patio van zijn hotel. En het driegangenmenu werd een decadente hoofdschotel voor ons alleen :)
De stage begint ook eindelijk op te korten. De voorbije twee weken waren heel zwaar. We hadden extra veel werk met verslagen, talleres en presentaties. Gelukkig is alles goed verlopen. En na enkele dagen antibiotica ben ik ook helemaal terug opgeknapt en kon ik er weer tegenaan in Viña Alta. Ondertussen heb ik zelfs weer een weekje vakantie. Dit komt omdat Lies haar ouders op bezoek zijn in Perú, en ze samen zijn gaan reizen, waardoor ik ook niet moet gaan werken. Maar aangezien de andere meisjes deze week hun laatste stageweek hebben, is het wel een vakantie die ik alleen moet vieren. Maar ik ben er zeker van dat zo'n rustige week me goed zal doen zodat ik daarna weer in de laatste stageweken van dit jaar kan vliegen! De school sluit eind december, de kinderen hebben dan zomervakantie, waardoor wij ook verlof krijgen natuurlijk. Dus nog maar enkele weekjes te gaan! En vanaf dan is het enkel nog uitkijken naar de komst van mijn geweldig liefje! Op kerstavond krijg ik mijn pakje in levende lijven te zien! En geloof mij, na vijf maanden zal het een overweldigende ervaring zijn om Senne te zien en te kunnen vastnemen! Ik kijk er al heel hard naar uit. En we gaan dan samen de jungle ontdekken. Dus het volgende reisverslag zal uitweiden over de fauna en flora van het Amazonewoud!!
En dat wilt ook zeggen dat ik hier nu al vier maanden zit! Dus nog maar twee te gaan. De tijd gaat razendsnel. Het leven hier is een gewoonte geworden. En het samenleven met acht andere meisjes ook. Alles gaat hier prima, we zijn een hele leuke hechte groep geworden. Ik kan niet geloven dat binnen twee weken het eerste meisje al naar huis gaat en dat de volgende vier meisjes enkele weken nadien ook weer naar België terugkeren! Voor hun is het al bijna afgelopen. En dat doet mij beseffen dat mijn tijd hier kostbaar is en ik dus ten volle moet genieten van dit magische land. Perú heeft vele kantjes, zowel positief als negatief, maar niets kan op tegen die prachtige natuur hier. Ik kan nog altijd niet geloven wat ik hier allemaal heb mogen zien!
woensdag 27 oktober 2010
Het langverwachte blogbericht :)
En dan nu is het tijd voor, jawel, het verslag van de zalige vakantie in Arequipa en Cusco!!
Beter voorbereid dan de vorige keer, vertrokken Lies en ik naar de terrapuerto van Cruz del Sur (absoluut onze favoriete busmaatschappij!) om te beginnen aan ons avontuur. Uiteraard hadden we weer stoeltjes 1 en 2 gereserveerd zodat we zeker genoeg uitzicht en beenruimte hadden. Na een bustocht van ongeveer 17u kwamen we dan eindelijk aan in het wondermooie AREQUIPA. En gelukkig hadden we totaal geen last van het hoogteverschil. Deze stad ligt namelijk bijna 2500m boven de zeespiegel en dat is een heel verschil met het vlakke Lima, maar we voelden er niets van. De zoektocht naar een hostel ging vrij vlot, al gauw vonden we een goedkope, gezellige en mooie hostel met een supervriendelijke uitbater. Lies en ik kregen beiden een dubbelbed dus er was al zeker geen sprake van een oncomfortabele nacht. Maar het deed ons wel erg hard beseffen dat onze liefjes er niet bij waren.
We trokken de stad in en als snel zagen we dat dit maar een klein stadje was dat gevuld werd met kleine parkjes, winkeltjes vol souveniertjes en gezellige cafeetjes en restaurantjes. Zeer idyllisch dus :) We maakten er ook meteen werk van om onze tour te boeken naar de Colca Cañon voor de volgende twee dagen. Het maken van deze boeking deed ons beseffen dat we nog maar een half dagje hadden om het echte Arequipa te ontdekken. Dus rondkijken was de boodschap. El monasterio de Santa Catalina was zeker een bezoekje waard. Een prachtig en vooral heel groot klooster opende zijn wereld voor ons. We zagen kleurrijke gevels, kleine kamertjes, weelderige binnentuinen en zoveel meer. Het fototoestel stond niet stil. Na dit bezoek lokten de vele souvenierwinkeltjes ons; Lies en ik sloegen al meteen een hele voorraad in met familie en vrienden in ons achterhoofd. En het shoppen was zalig want alles was er echt in alle kleuren en vormen. We lieten ons helemaal gaan. Nadien bezochten we de Plaza de Armas en uiteraard ook een knus restaurantje om te kunnen proeven wat dat Arequipa te bieden had. Een ideaal einde van onze eerste vakantiedag.
De volgende ochtend vertrokken we op tour. We zouden een hele dag onderweg zijn met een busje om de volgende dag de Colca Cañon te kunnen gaan bekijken. Maar de bustocht was geen last, het hoorde er juist helemaal bij. We zagen meteen hoe prachtig het landschap in Perú wel niet is. De heuvels, de lucht, de terrassen, de dallen, ... en uiteraard ook de dieren. Vicuñas zijn een lama-soort om verliefd op te worden. Zo schattig. We hebben ze zelfs kunnen aaien :) We stopten geregeld met de bus om machtige foto's te kunnen trekken en te genieten van de pure natuur. In de buurt rond Arequipa zijn er nog vele traditionele kleine dorpjes. De mensen zijn vaak nog gekleed in de traditionele, kleurrijke kleren. Het was heel boeiend om op deze manier de cultuur te leren kennen. Op het einde van de dag kwamen we aan in Chivay, waar we de nacht zouden doorbrengen. Dit dorpje ligt in een klein beschermd gebied waar het aantal toeristen wordt beperkt. s' Avonds hadden we de ideale ontspanning op de planning staan, namelijk de warmwaterbronnen (baños termales) van La calera. Hoewel het water stonk, was er toch niets verleidelijker dan een warme plons te nemen in de baden. De buitenlucht sneed en was ijskoud maar we zaten lekker warm onder water. Heerlijk gewoon, even genieten en uitrusten en aan niets hoeven denken. Het vakantiegevoel was er al helemaal.
De volgende ochtend moesten we vroeg uit de veren want we gingen met de groep naar de Colca Cañon kijken en hopelijk ook condors spotten. We stopten weer geregeld om de natuur te bekijken en dit keer waren de typische vulkanen van Arequipa duidelijk zichtbaar van dichterbij. Er werd ons ook meteen uitgelegd dat Arequipa ook wel de witte stad wordt genoemd omdat veel gebouwen bestaan uit witte stenen die afkomstig zijn van uitstoten van de vulkaan Misti. Tijdens de bustocht kwamen we voorbij allemaal kleine traditionele dorpen. In één van deze dorpen waren er mensen buiten op een plein een traditionele dans aan het doen, het was heel mooi om te zien. Lies en ik profiteerden er ook meteen van om een arend op onze arm te laten staan, zo dapper dat we waren :) Nadien begonnen we aan een wandeltocht langs de Colca Cañon. Deze cañon was heel indrukwekkend, zo diep en zo bloedmooi. De uitzichten deden ons beseffen wat een geluk we hebben dat we hier dit land kunnen verkennen. We genoten ervan. In de verte zagen we zelfs wat condors. Jammer genoeg hebben we ze nooit van dichtbij gezien. Hoewel we na veel moeite de mirador toch hadden bereikt. Nadien bezochten we nog wat dorpjes en keerden we terug naar Arequipa. Want die avond stond er weer een tocht op het programma. Namelijk de 10u-durende busreis met Cruz del Sur naar CUSCO!
's Morgensvroeg om zes uur kwamen we aan in het toeristische Cusco. Uiteraard was er nog niet veel te zien, aangezien alles nog dicht was. Ook hier vonden we snel een goedkope en doenbare hostel met privé-badkamer, dus we waren tevreden. De eerste dag in Cusco geleek wat op die in Arequipa. We bezochten al de kathedralen, pleinen, kerkjes, ... Al het moois wat er te bekijken viel. We ontdekten ook een grote overdekte markt die zijn charmes onthulde. Overal stonden kraampjes vol souveniertjes, kledij, keukengerei, groenten, fruit, vlees, vis, ... Alles zo vers als het maar kan. Het was heel leuk om te zien. Lies en ik hadden heel wat problemen gehad met het opstellen van een planning voor de dagen in Cusco omdat er zoveel te zien is en we niet zoveel tijd hadden. We hadden besloten om de eerste dag ruïnes te gaan bekijken maar toen we helemaal klaar waren om te vertrekken, vonden we de bushalte niet. Dus gingen we binnen in een reisbureau en daar werd ons verteld dat de ruïnes gingen sluiten dus moesten we onze planning veranderen. Op dat moment begonnen we daar te babbelen en kwamen we erachter dat het niet onze planning helemaal niet realistisch was en dat het goedkoper zou zijn moesten we een tour boeken voor zowel de Machu Picchu, als de heilige vallei, als de ruïnes. Dus we boekten meteen drie tours in hetzelfde reisbureau. Die avond gingen we kijken naar een show met traditionele kleren en dansen in een schouwburg. We waren helemaal vertederd door die mannetjes en vrouwtjes die vrolijk bleven huppelen bij elk liedje dat het orkest speelde. Het was heel mooi om te zien en te horen.
En dan was het zover... Het vertrek op de tour van de Machu Picchu!! We vertrokken weer in de vroege uurtjes met een busje. Op het busje kwamen we toevallig hetzelfde koppel van Nederland tegen dat ook bij ons zat in de tour in Arequipa. Wat kan de wereld soms toch klein zijn :) We hadden dus meteen al leuk volk om mee te praten. En maar goed ook... We zaten in een klein busje met een chauffeur die snel reed doorheen alle bochtjes in de bergen. We hebben zelfs een half uur echt letterlijk stil gestaan omdat er werken bezig waren aan de weg en de wegen waren zo smal dat we er niet voorbij konden dus moesten we wachten tot ze lunchpauze hadden. En nadien werd het nog erger, het asfalt stopte en we reden op een hobbeldebobbel-wegje langs de ravijn de hele tijd. Het voelde aan als een safari omdat het busje constant door elkaar werd geschud door al de putten in de zandwegen. Vaak zagen we de wielen van de bus gewoon over de rand vliegen omdat de weg gewoon te smal was voor de bus. En het was bloedheet, we waren echt in het midden van de jungle beland. Het was allemaal zo primitief en we bleven de hele dag gewoon rijden. Wanneer er een tegenligger was, moesten we echt manoeuvreren omdat er gewoon geen plaats was om elkaar voorbij te steken. Het was een avontuur, om op zijn minst te zeggen. 's Middags stopten we in een klein dorpje waar we in een oud restaurantje een middagmaal kregen en meteen werd ook duidelijk waarom we deet bij hadden, de muggen vielen aan dat het niet meer normaal was. Met al gevolg dat Lies en ik echt volledig volstonden met beten en jeuken dat dat doet!! Nadien moesten we een ander busje in tot aan een treinstation. Jammer genoeg kregen we toen het nieuws dat er maar één trein voorbij zou komen en dat nog twee uur zou duren. Dus moesten we wachten in the middle of nowhere op onze trein. En toen dachten we terug aan onze tocht van die dag en beseften we hoe gevaarlijk dat eigenlijk wel niet was geweest, schandalig gewoon dat een reisbureau zoiets boekt voor toeristen. We besloten dat we zo niet zouden terugkeren naar Cusco. We zouden samen met de Nederlanders de veel te dure treinrit betalen zodat we zeker veilig terug zouden geraken. Natuurlijk waren we ook wel blij dat we door deze busrit de echte rimboe hadden gezien en meegemaakt maar een tweede keer hoefde dat toch niet voor ons :) Uiteindelijk was de trein er dan en werden we luxueus tot aan Aguas Calientes gebracht. We kwamen aan rond 8u 's avonds terwijl ons beloofd werd door het reisbureau dat we ten laatste om 2u 's middags daar zouden zijn. Maar goed, we kregen een avondmaal in een restaurantje en een slaapplaatsje in een hostel. En tegelijkertijd ook al een ontbijtje om mee te nemen op onze tocht de volgende morgen.
Om kwart na vier 's nachts was het moment aangebroken, we zouden vertrekken op onze klim van de Machu Picchu. In het pikkedonker begonnen we aan de serieuze wandeling. We vertrokken zo vroeg samen met de Nederlanders en ook een koppel Duitsers omdat we als eerste boven wilden aankomen :) Om tien voor vijf ging dan eindelijk de poort open aan de voet van de Machu Picchu, dus toen begonnen we aan onze klim naar boven. En wat voor een klim, we hadden het zwaar onderschat. De trappen bleven komen, het leek oneindig te zijn. We zaten gewoon de hele tijd de stijgen en het was nog zo donker. Het was enorm vermoeiend, het was zweten en puffen. Jammer genoeg was het zo wel moeilijk om te kunnen genieten van het prachtige uitzicht onderweg en de machtige natuur waar we eigenlijk midden in stonden. Na een zwaar uur afzien, bereikten we dan eindelijk de top van de berg. Een gelukzalig gevoel overviel ons! We kwamen trouwens tegelijk aan met de eerste bussen die naar boven reden dus stonden we nog op tijd in de rij om een stempel de bemachtigen voor het mogen beklimmen van de Huayna Picchu. Samen met onze gids betraden we het Inca-gebied bovenop de berg. En wauw... Hoe machtig, prachtig, mooi zag dat er wel niet uit. Er was nog niemand, we waren één van de eersten en we waren gewoon sprakeloos. Het was echt heel die klim naar boven meer dan waard en we waren de gevaarlijk busrit helemaal vergeten toen we daar boven stonden. De foto's zullen ons gelijk bewijzen :) Ook al staan we er helemaal vermoeid en rood op, ze zijn spectaculair. Stilletjes aan trok de mist weg en zagen we al de indrukwekkende overblijfselen van het Inca-tijdperk. Na een uurtje rondlopen met grote ogen, werd het tijd voor de volgende klim. Het beklimmen van de Huayna Picchu, dat is de berg die je eigenlijk ziet op alle foto's van de Machu Picchu dus we moesten nog een heel stuk naar boven :) De moed zakte ons in de schoenen bij het aanschouwen van die berg maar we gingen ervoor, dit maak je maar één keer mee in je leven en dan moet je toch alles goed hebben gezien eh. Dus daar gingen we dan, weer veel te veel steile trappen. Maar het ging al beter, we waren al getraind precies. Het werd wel steeds warmer dus dat maakte het wel moeilijker maar we waren zo gelukkig omdat we eindelijk op die magische plaats waren, dat we er alles voor over hadden. En toen we de top bereikten, wisten we precies waarom we naar Peru waren gekomen en beseften we hoe imposant de wereld wel niet kan zijn. Adembenemend gewoon. Een absoluut hoogtepunt van ons hele verblijf hier. We hebben enkele uurtjes boven op de berg gezeten, genietend van het uitzicht, de stilte en de ervaring. De tocht naar beneden ging uiteraard veel vlotter. En nadat we op de Machu Picchu ook nog een hele tijd hebben zitten genieten, was het dan tijd om terug helemaal naar beneden te gaan en de trein terug naar Cusco te nemen. Ik had al meteen een veto gesteld dat we met de bus terug zouden afdalen dus in een mum van tijd waren we beneden. Die namiddag namen we samen met de Nederlanders de super-luxueuze en mooie trein terug naar Cusco. Deze trein had overal ramen, ook op het plafond zodat iedereen kon genieten van het uitzicht. We reden bijvoorbeeld langs een grote rivier, ook echt een beeld dat we niet gaan vergeten. We waren die toffe Nederlanders zo dankbaar dat ze zorgden dat wij meekonden met die trein. Will moest zelfs een trein eerder nemen zodat Lies, ik en zijn vriendin op de trein konden. Ze hadden ons ook het geld geleend omdat we niet meer genoeg bijhadden en onze creditcard nog in Cusco lag. Geweldig toch, die gastvrijheid van mensen die je pas hebt leren kennen. Die avond in Cusco genoten we nog helemaal na van die machtige dag tijdens een vijfgangenmenu. Zalig toch, zo'n vakantie!
De volgende dag was het tijd voor de tocht doorheen de Heilige Vallei. Weeral begonnen we hieraan in een busje vol toeristen. Het busje stopte weer geregeld op mooie foto-plaatsen waar uiteraard veel kraampjes stonden om souvenirs te kopen. Lies en ik waren vooral blij dat deze tour nog eens lui op het gat zitten was :) 's Middags hadden we jammer genoeg weer problemen dankzij het slechte regelen van het reisbureau. Er waren problemen met de lunch, er stond niet op ons blaadje dat we hadden betaald voor eten terwijl we dat wel gedaan hadden. Maar gelukkig na vele telefoontjes was het in orde gekomen en mochten we smullen van het buffet. De gids van deze tour was heel erg goed dus we kwamen veel te weten over al de belangrijke ruïnes en Inca-plaatsen. We kregen bijvoorbeeld ook te zien hoe dat ze al die toffe dekentjes en stoffen maken, hoe dat ze de lamawol verven, ... Het was een rustige maar toffe dag en we hadden weer veel plaatsen gezien dus we waren helemaal tevreden. Maar jammer genoeg was er 's avonds weer een tegenvaller. Toen we in onze hostel wilden betalen voor onze kamer, bleek dat Lies 100 valse soles in handen had. We geloofden dit natuurlijk eerst helemaal niet, maar nadien in het restaurant zeiden ze ook dat ze dat niet konden aannemen. We waren trouwens heel lekker gaan eten in de Mexicaan! We zijn dan ook maar langs de politie gegaan om te vragen wat we moesten doen met het briefje. Maar daar klonk veel getwijfel over het al dan niet vals zijn van het briefje. Ze zeiden dat we maar moesten regelen met de bank. Lies is er trouwens van overtuigd dat het briefje uit een bankautomaat is gekomen omdat wij nooit 100 soles terugkrijgen van iets want we betalen nooit bedragen die hoger zijn dan 100. Dus vanaf dat moment controleren we zeer uitgebreid elk briefje geld dat we in handen krijgen.
Toen brak jammer genoeg de laatste ochtend van onze vakantie aan. We besloten deze te starten met het gaan grommelen in het reisbureau dat alles schandalig geregeld was en dat we geld terug wilden. Maar natuurlijk ging dat niet zomaar want de vrouw die onze tour geregeld had, was er niet en de andere vriendelijke vrouw deed zo haar best om alles voor ons te regelen zodat we geld zouden terugkrijgen. Maar toen was het al tijd om te gaan paardrijden :) Onze laatste tour was het bezoek aan dichtbijgelegen stadjes waar er ook historische monumenten te zien waren en deze tocht zouden we dan per paard doen. Natuurlijk was het eerst vrij eng om op een paard te zitten, het vertrouwen was er niet echt. Maar na een tijdje ging het steeds beter en vlotter. Het was heerlijk om te doen. Rustig in het zonnetje wat gaan draven met een paard. Soms versnelde het paard wel maar gelukkig konden we het overmachtigen wanneer het dit deed. Het was soms echt een hilarisch zicht denk ik. En tot slot van rekening begon het opeens superhard te regenen terwijl we nog op het paard zaten. En aangezien we niet kunnen galopperen, werden we helemaal nat van kop tot teen omdat we terug moesten stappen met de paarden. Maar dat was deel van de charme, we konden er goed mee lachen. Na de tour gingen we terug naar het reisbureau om iets te regelen. Ze begrepen onze situatie en we kregen wat dollars terug, eigenlijk veel te weinig natuurlijk maar we waren al blij dat ze dat deden.
Zoals jullie zien, was het dus een supergeweldige vakantie :) We zijn zo blij dat we alles hebben gezien en meegemaakt. Er waren ups en downs natuurlijk maar dat neemt toch niet weg dat we zijn achtergebleven met een gelukzalig gevoel. Ik hoop dat jullie het nu een beetje hebben kunnen meebeleven. En dankzij mijn grote vertraging op het schrijven van dit bericht, is het overmorgen al weer tijd voor de volgende vakantie!!!! Lang leve Peru :) Dit keer gaan we naar het Titicacameer. We gaan Puno, Copacabana en La Paz bezoeken. Puno is nog aan de kant van Peru maar Copacabana en La Paz liggen in Bolivië. Dus wauw, we gaan zelfs een nieuw land zien deze keer! We kijken er al enorm naar uit! Deze vakantie is vooral bedoeld om een nieuwe stempel te krijgen in ons paspoort zodat we nog eens 90 dagen in Peru mogen blijven, en uiteraard breien we daar een uitgebreide vakantie aan vast eh :) Zo hoort het ;) Ik kan trouwens ook al vermelden dat we, jawel jawel, al in de helft zitten van ons verblijf in Peru. Jammer genoeg zijn er al drie maanden gepasseerd maar gelukkig zijn er nog drie maanden in het vooruitzicht om meer van dit magische land te ontdekken!
Ik wil ook graag nog speciaal de familie Dreesen bedanken voor hun geweldige brief. Ik vond het echt heel leuk en lief om zo'n toffe brief te ontvangen! Dank jullie wel! De andere blogvolgers mogen ook altijd schrijven natuurlijk. Het is echt heel erg fijn om post te krijgen, zeker omdat de andere dames ook geregeld brieven of postpakketten in de bus hebben.
Het volgend blogbericht zal dus weer een uitgebreide beschrijving zijn van onze volgende vakantie :)
Tot snel,
liefs,
Dora Dora
Om kwart na vier 's nachts was het moment aangebroken, we zouden vertrekken op onze klim van de Machu Picchu. In het pikkedonker begonnen we aan de serieuze wandeling. We vertrokken zo vroeg samen met de Nederlanders en ook een koppel Duitsers omdat we als eerste boven wilden aankomen :) Om tien voor vijf ging dan eindelijk de poort open aan de voet van de Machu Picchu, dus toen begonnen we aan onze klim naar boven. En wat voor een klim, we hadden het zwaar onderschat. De trappen bleven komen, het leek oneindig te zijn. We zaten gewoon de hele tijd de stijgen en het was nog zo donker. Het was enorm vermoeiend, het was zweten en puffen. Jammer genoeg was het zo wel moeilijk om te kunnen genieten van het prachtige uitzicht onderweg en de machtige natuur waar we eigenlijk midden in stonden. Na een zwaar uur afzien, bereikten we dan eindelijk de top van de berg. Een gelukzalig gevoel overviel ons! We kwamen trouwens tegelijk aan met de eerste bussen die naar boven reden dus stonden we nog op tijd in de rij om een stempel de bemachtigen voor het mogen beklimmen van de Huayna Picchu. Samen met onze gids betraden we het Inca-gebied bovenop de berg. En wauw... Hoe machtig, prachtig, mooi zag dat er wel niet uit. Er was nog niemand, we waren één van de eersten en we waren gewoon sprakeloos. Het was echt heel die klim naar boven meer dan waard en we waren de gevaarlijk busrit helemaal vergeten toen we daar boven stonden. De foto's zullen ons gelijk bewijzen :) Ook al staan we er helemaal vermoeid en rood op, ze zijn spectaculair. Stilletjes aan trok de mist weg en zagen we al de indrukwekkende overblijfselen van het Inca-tijdperk. Na een uurtje rondlopen met grote ogen, werd het tijd voor de volgende klim. Het beklimmen van de Huayna Picchu, dat is de berg die je eigenlijk ziet op alle foto's van de Machu Picchu dus we moesten nog een heel stuk naar boven :) De moed zakte ons in de schoenen bij het aanschouwen van die berg maar we gingen ervoor, dit maak je maar één keer mee in je leven en dan moet je toch alles goed hebben gezien eh. Dus daar gingen we dan, weer veel te veel steile trappen. Maar het ging al beter, we waren al getraind precies. Het werd wel steeds warmer dus dat maakte het wel moeilijker maar we waren zo gelukkig omdat we eindelijk op die magische plaats waren, dat we er alles voor over hadden. En toen we de top bereikten, wisten we precies waarom we naar Peru waren gekomen en beseften we hoe imposant de wereld wel niet kan zijn. Adembenemend gewoon. Een absoluut hoogtepunt van ons hele verblijf hier. We hebben enkele uurtjes boven op de berg gezeten, genietend van het uitzicht, de stilte en de ervaring. De tocht naar beneden ging uiteraard veel vlotter. En nadat we op de Machu Picchu ook nog een hele tijd hebben zitten genieten, was het dan tijd om terug helemaal naar beneden te gaan en de trein terug naar Cusco te nemen. Ik had al meteen een veto gesteld dat we met de bus terug zouden afdalen dus in een mum van tijd waren we beneden. Die namiddag namen we samen met de Nederlanders de super-luxueuze en mooie trein terug naar Cusco. Deze trein had overal ramen, ook op het plafond zodat iedereen kon genieten van het uitzicht. We reden bijvoorbeeld langs een grote rivier, ook echt een beeld dat we niet gaan vergeten. We waren die toffe Nederlanders zo dankbaar dat ze zorgden dat wij meekonden met die trein. Will moest zelfs een trein eerder nemen zodat Lies, ik en zijn vriendin op de trein konden. Ze hadden ons ook het geld geleend omdat we niet meer genoeg bijhadden en onze creditcard nog in Cusco lag. Geweldig toch, die gastvrijheid van mensen die je pas hebt leren kennen. Die avond in Cusco genoten we nog helemaal na van die machtige dag tijdens een vijfgangenmenu. Zalig toch, zo'n vakantie!
De volgende dag was het tijd voor de tocht doorheen de Heilige Vallei. Weeral begonnen we hieraan in een busje vol toeristen. Het busje stopte weer geregeld op mooie foto-plaatsen waar uiteraard veel kraampjes stonden om souvenirs te kopen. Lies en ik waren vooral blij dat deze tour nog eens lui op het gat zitten was :) 's Middags hadden we jammer genoeg weer problemen dankzij het slechte regelen van het reisbureau. Er waren problemen met de lunch, er stond niet op ons blaadje dat we hadden betaald voor eten terwijl we dat wel gedaan hadden. Maar gelukkig na vele telefoontjes was het in orde gekomen en mochten we smullen van het buffet. De gids van deze tour was heel erg goed dus we kwamen veel te weten over al de belangrijke ruïnes en Inca-plaatsen. We kregen bijvoorbeeld ook te zien hoe dat ze al die toffe dekentjes en stoffen maken, hoe dat ze de lamawol verven, ... Het was een rustige maar toffe dag en we hadden weer veel plaatsen gezien dus we waren helemaal tevreden. Maar jammer genoeg was er 's avonds weer een tegenvaller. Toen we in onze hostel wilden betalen voor onze kamer, bleek dat Lies 100 valse soles in handen had. We geloofden dit natuurlijk eerst helemaal niet, maar nadien in het restaurant zeiden ze ook dat ze dat niet konden aannemen. We waren trouwens heel lekker gaan eten in de Mexicaan! We zijn dan ook maar langs de politie gegaan om te vragen wat we moesten doen met het briefje. Maar daar klonk veel getwijfel over het al dan niet vals zijn van het briefje. Ze zeiden dat we maar moesten regelen met de bank. Lies is er trouwens van overtuigd dat het briefje uit een bankautomaat is gekomen omdat wij nooit 100 soles terugkrijgen van iets want we betalen nooit bedragen die hoger zijn dan 100. Dus vanaf dat moment controleren we zeer uitgebreid elk briefje geld dat we in handen krijgen.
Toen brak jammer genoeg de laatste ochtend van onze vakantie aan. We besloten deze te starten met het gaan grommelen in het reisbureau dat alles schandalig geregeld was en dat we geld terug wilden. Maar natuurlijk ging dat niet zomaar want de vrouw die onze tour geregeld had, was er niet en de andere vriendelijke vrouw deed zo haar best om alles voor ons te regelen zodat we geld zouden terugkrijgen. Maar toen was het al tijd om te gaan paardrijden :) Onze laatste tour was het bezoek aan dichtbijgelegen stadjes waar er ook historische monumenten te zien waren en deze tocht zouden we dan per paard doen. Natuurlijk was het eerst vrij eng om op een paard te zitten, het vertrouwen was er niet echt. Maar na een tijdje ging het steeds beter en vlotter. Het was heerlijk om te doen. Rustig in het zonnetje wat gaan draven met een paard. Soms versnelde het paard wel maar gelukkig konden we het overmachtigen wanneer het dit deed. Het was soms echt een hilarisch zicht denk ik. En tot slot van rekening begon het opeens superhard te regenen terwijl we nog op het paard zaten. En aangezien we niet kunnen galopperen, werden we helemaal nat van kop tot teen omdat we terug moesten stappen met de paarden. Maar dat was deel van de charme, we konden er goed mee lachen. Na de tour gingen we terug naar het reisbureau om iets te regelen. Ze begrepen onze situatie en we kregen wat dollars terug, eigenlijk veel te weinig natuurlijk maar we waren al blij dat ze dat deden.
Zoals jullie zien, was het dus een supergeweldige vakantie :) We zijn zo blij dat we alles hebben gezien en meegemaakt. Er waren ups en downs natuurlijk maar dat neemt toch niet weg dat we zijn achtergebleven met een gelukzalig gevoel. Ik hoop dat jullie het nu een beetje hebben kunnen meebeleven. En dankzij mijn grote vertraging op het schrijven van dit bericht, is het overmorgen al weer tijd voor de volgende vakantie!!!! Lang leve Peru :) Dit keer gaan we naar het Titicacameer. We gaan Puno, Copacabana en La Paz bezoeken. Puno is nog aan de kant van Peru maar Copacabana en La Paz liggen in Bolivië. Dus wauw, we gaan zelfs een nieuw land zien deze keer! We kijken er al enorm naar uit! Deze vakantie is vooral bedoeld om een nieuwe stempel te krijgen in ons paspoort zodat we nog eens 90 dagen in Peru mogen blijven, en uiteraard breien we daar een uitgebreide vakantie aan vast eh :) Zo hoort het ;) Ik kan trouwens ook al vermelden dat we, jawel jawel, al in de helft zitten van ons verblijf in Peru. Jammer genoeg zijn er al drie maanden gepasseerd maar gelukkig zijn er nog drie maanden in het vooruitzicht om meer van dit magische land te ontdekken!
Ik wil ook graag nog speciaal de familie Dreesen bedanken voor hun geweldige brief. Ik vond het echt heel leuk en lief om zo'n toffe brief te ontvangen! Dank jullie wel! De andere blogvolgers mogen ook altijd schrijven natuurlijk. Het is echt heel erg fijn om post te krijgen, zeker omdat de andere dames ook geregeld brieven of postpakketten in de bus hebben.
Het volgend blogbericht zal dus weer een uitgebreide beschrijving zijn van onze volgende vakantie :)
Tot snel,
liefs,
Dora Dora
zaterdag 25 september 2010
Hoe ziet een stageweek eruit?
Maandagochtend staan we op om kwart na 5 (pijnlijk) zodat we om 8u aan de Universidad van Lima zijn voor onze supervisie met de coördinatrice. Dan gaan we rond 10u naar Viña Alta en beginnen we met het geven van de taller de emociones voor het eerste leerjaar. Daarna doen we meestal nog wat observaties in de klassen om onze casussen te kunnen volgen. Nadien eten we snel wat want we hebben deadlines voor onze taken die we in de weekavonden moeten doormailen. En aangezien alles in het Spaans moet worden geschreven, neemt dat wel wat tijd in beslag. Dus we moeten tussendoor publicaties schrijven, verslagen uittypen, interventieplannen opstellen, de administratie bijhouden, registraties doen van al onze activiteiten, presentaties voorbereiden, ... We zijn echt constant bezig. Tijdens de dag hebben we dan nog onze casussen toegewezen waarmee we individuele sessies moeten doen, bijvoorbeeld testen afnemen of stimulatie geven of therapie of gesprekken enzovoort. Daarbovenop komen doorheen de dag ouders naar onze lokalen om afspraken te maken voor een gesprek. Dus tijdens de week zijn er ook steeds gesprekken gepland met ouders. In de namiddag moeten we twee talleres geven in het middelbaar over habilidades para la vida. De dag is dan gedaan rond 16u30 en dan zijn we rond 19u eindelijk thuis en dan gaan we meestal rechtstreeks naar de gym om te sporten. Daarna is het tijd voor het dagelijkse leven zoals koken, afwassen, de was doen, douchen en slapen natuurlijk want dinsdag moeten we er weer uit om kwart na vijf. Dinsdagen verlopen hetzelfde als maandagen maar dan geven we workshops in andere klassen. Wanneer we dan om 19u thuis is, begint om 20u de Spaanse les in ons huisje tot 22u. Op woensdag geven we voormiddag de taller de aprendizaje (leerproblemen) en namiddag weer taller in het middelbaar. Tussenin nog steeds schrijf- en denkwerk. Op woensdagavond gaan we dan weer naar de gym . Donderdagen zien er anders uit. We hebben we dan 's morgens meestal een kort supervisiegesprek met de coördinatrice of meevolgen met citas van ouders, nadien geven we twee workshops van leerproblemen. Dan gaan we naar de unief voor een vergadering over de workshops en de casussen van 11 tot 13u. Gelukkig hebben we na deze vergadering even enkele vrije uurtjes om te eten en wat te bekomen. In de namiddag hebben we les van 16u tot 18u aan de unief, en dan naar de huis want dan hebben we weer spaanse les van 20u tot 22u. Vrijdag is het dan normaal onze vrije dag ma dat is nu dus niet meer het geval want we hebben vrijdagavond om 18u30 Escuela de Padres, dit wil zeggen wat we een presentatie geven over een bepaald thema, bijvoorbeeld druggebruik, vrijetijdsbesteding, seksualiteit, ... steeds voor ouders van kinderen van een ander leerjaar. Onze vrijdag is dus vooral gevuld met het voorbereiden van de presentatie en vooral het oefenen van het Spaans. En het weekend is dan vooral uitrusten, mailen, skypen en sporten. Maar dat verdienen we dan ook wel vind ik :)
Ondertussen beginnen we aan onze zevende stageweek in Viña Alta. Maar vanaf volgend weekend hebben we een weekje vakantie! We vertrekken vrijdag 1 oktober en komen zondag 10 oktober weer terug. Lies en ik gaan weer met ons tweetjes aangezien de rest van de meiden deze week op vakantie zijn. We gaan eerst naar Arequipa gaan, daar is een Canyon zoals de Gran Canyon in Noord-Amerika maar deze is blijkbaar nog indrukwekkender. We gaan dan 2 of 3 dagen in Arequipa blijven, ook om aan de hoogte te wennen. En daarna gaan we de rest van de dagen naar Cusco, waar blijkbaar heel veel te zien is, zoals de Machu Pichu bijvoorbeeld :) We gaan nu echt wel de hoofdattractie van het land bekijken en daar heb ik wel zin in :) We gaan ook goed voorbereid kunnen vertrekken want de andere meiden zijn daar nu en gaan ons dus voldoende tips kunnen geven. We hebben ook besloten om met de bus te reizen, omdat da veel goedkoper is. Naar Arequipa zijn we 15u onderweg ongeveer en van Cusco terug naar Lima is het 21u dus we zijn wel 2 dagen volledig onderweg. Maar we kijken er naar uit :) Dus de volgende blog zal over dit avontuur gaan!
Nog even iets tussendoor. Deze week hebben we onze eerste aardbeving meegemaakt. Om 3u 's nachts wordt er op mijn deur geklopt, daar staat Lies met al haar spullen (deken, kussens, ...) om te vragen of ze bij mij op de kamer mag slapen want er was een aardbeving!!! Ik had er dus helemaal niets van gevoeld en lag nog te slapen als een roosje :) Typisch! Maar het was blijkbaar toch een serieuze aardbeving, bijna 6 op de schaal van Richter. Maar tijdens de overgang van winter naar lente is dat hier blijkbaar heel normaal dus we zullen het nog wel meemaken. Toch vreemd dat ik het niet had gemerkt. We hebben trouwens op Viña Alta ook al aardbeef-oefening gehad, zoals in België er brandoefeningen zijn op school. En we moeten dus bij aardbevingen in cirkels op de speelplaats gaan staan, de cirkels zijn er ter sociale controle en zodat het gevaar langs alle kanten kan worden gespot. Ingenieus systeem vind ik wel :)
Tot snel blog-volgers!
Liefs,
Dora Dora
zondag 19 september 2010
Eerste tripje naar Paracas, Huacachina en Ica
Vrijdag 10 september was het dan eindelijk zover, het eerste weekendje erop uit stond op de agenda. Lies en ik gingen naar dezelfde heerlijke stadjes waar dat Julie en Tine voorheen naar toe waren gereisd. We waren helemaal in de stemming om op vakantie te gaan.
Helaas vertrokken zoals gewoonlijk weer te laat waardoor we al bang kregen dat we onze bus gingen missen. We kwamen aan in het busstation van Cruz del sur waar er zeker 40 mensen voor ons waren die ook nog moesten betalen. Terwijl we aan het wachten waren, merkte ik dat ik mijn paspoort was vergeten, we vreesden er al voor dat het hele tripje in het water zou vallen. Maar gelukkig kwam de snelheid er opeens in en werden we verder geholpen. Het vergeten van mijn paspoort bleek ook niet erg te zijn, waardoor dat we een kwartiertje later in onze bus mochten stappen, nog juist op tijd gelukkig :) Daar gingen we dan, een vier uur durende reis tegemoet naar Paracas. De bus had alle luxe van het thuis: voetsteunen, tv'tjes, kussentjes, dekentjes en warm eten. Na een grootste poging om te genieten van het uitzicht van Peru, vielen onze oogjes dan toch dicht en werden we wakker gemaakt toen we aankwamen in onze nieuwe stad voor één nachtje, PARACAS! Meteen werden we al gewaar wat voor mooie plekjes Peru te bieden heeft, we zagen meteen een zonsondergang op zee. Links van ons overal bergen zand en rechts van ons een idyllisch klein dorpje met een klein dijkje en een prachtige zee met kleine eilandjes. De palmbomen wuifden naar ons en we voelden ons meteen gelukkig. We gingen op zoek naar een slaapplaats, en dat bleek niet moeilijk te zijn want hoe klein het dorpje ook is, het is helemaal gericht op toeristen. We kozen er een hostel uit boven een gezellige bar waardat Lies en ik de huwelijkssuite mochten delen bij gebrek aan andere vrije kamers. Voor amper 25 soles kregen we een leuke kamer met tv en uitzicht op zee en een privébadkamertje. Ideaal. Manuel, de gastheer zorgden er ook meteen voor dat onze tours van de volgende dag geregeld werden.We installeerden ons in de kamer en trokken er op uit voor een wandeling om het dorpje te verkennen. Overal waren er kleine 'holas' of mini-restaurantjes die de hele dijk vulden. Uiteindelijk kwamen we uit bij de Hola Pues, een kleurrijk gezellig plekje met goed eten en lekkere cocktails. We werden meteen goed onthaald en babbelden er duchtig op los met de plaatselijke bewoners. Nadien gingen we naar de bar van onze hostel om cocktails te drinken om te klinken op ons eerste weekendje vakantie. Een groepje kerels die ook in de bar zaten wilden natuurlijk kennis met ons maken, ze bleken van Londen en Canada te komen. Gezellig om even mee te babbelen maar dat was het dan ook :) Moe van onze reis, kropen we redelijk vroeg ons bedje in maar wel met een zeer tevreden gevoel.
De volgende ochtend moesten we vroeg uit de veren, we gingen Islas Ballestas bekijken, kleine eilandjes in de zee. Natuurlijk was dit de trekpleister van Paracas want de hele speedboot werd gevuld met toeristen. Met ons fototoestel in aanslag en onze reddingsvestjes aan, waren we er helemaal klaar voor. We zagen niet alleen prachtige stukjes natuur (grotten, eilanden, bergen, palmbomen, kustlijn, golven, ...) maar vooral de dieren waren indrukwekkend! Het begon met pelikanen, dan dolfijnen, duizenden meeuwen, pinguïns, arenden en het eindigde met zeeleeuwen. We zagen echt zoveel dieren in hun natuurlijk habitat, prachtig om te zien! Dat was waar ik op zat te wachten! De tweede tour van de dag was het Nationaal Park van Paracas, een bus weeral vol toeristen reed door dit park en stopte op locaties waar het uitzicht adembenemend was. Zandduinen, fossielen, flamingo's, kuststreken, kliffen, ... het was allemaal zo mooi! Alsof we in een ander land waren beland, het deed ons beseffen dat Lima echt niets te bieden heeft van het mooie Peru. Na deze 2 uitstapjes hadden we nog enkele uurtjes om souveniertjes te verzamelen en te genieten van de heerlijke sfeer en vooral de warmte! Het was echt zalig om eindelijk in een rokje te kunnen rondwandelen op het strand terwijl je overal mooi uitzicht hebt. Toen werd het tijd voor het volgende stadje. Na amper een uurtje op de bus en een kwartiertje in de taxi kwamen we aan in het betoverende dorpje HUACACHINA! Tot nu toe helemaal onze favoriete plek in Peru (dit zal waarschijnlijk nog wel veranderen maar tot toe nu genieten we nog na van deze uitstap). De taxichauffeur van Cruz del Sur zorgde ervoor dat we een hostel hadden waar we konden overnachten en dat de uitstapjes van de volgende dag weer helemaal waren geregeld met vervoer en alles erin. We komen aan in de hostel Carola en de warmte en de sfeer van het stadje charmeren ons al. Hier krijgen we een kamer met twee bedjes maar wel minder schoonheid dan de nacht voorheen. Maar wanneer we op verkenning gaan dan merken we meteen dat de charmes hier anders liggen. Overal grasperkjes met palmbomen, hangmatten, kickertafels, terrasjes, een zwembad, een restaurantje met een pizzasteenoven, een discotheekjes, een massageruimte, ... We vonden alles even geweldig! Weeral werd ons buikje gevuld met een heerlijke maaltijd en dessert uiteraard :) We kropen die nacht weer met een heerlijk gevoel in ons bedje. Lies en ik babbelden voluit over al het zalige wat we al hadden beleefd! En het was nog niet gedaan...
De volgende en jammer genoeg laatste ochtend besloten we een ontbijtje in de zon op een terrasje te gaan eten. Zalig toch :) Nadien waren we klaar voor het meest stoere van onze trip: rond crossen met een buggy in de zandduinen en gaan sandboarden! Vastgegespt in een buggy begonnen we aan de avontuurlijke tocht. We werden meteen van links naar rechts en van boven naar onder geschud. Maar het was leuk! Het gaf kriebels en adrenaline. En de chauffeur hield zich niet in, hij ging elke berg te lijf! Het zand vloog naar alle kanten. Vaak vlogen we zelfs enkele seconden met de hele buggy in de lucht om dan een harde landing te maken of een afgrond in te rijden. Het was een echte cross met de buggy. Zo nu en dan stopte onze buggy zodat we even konden uitrusten en konden genieten van de uitzonderlijke uitzichten. Natuurlijk namen we weer het fototoestel bij de hand. Met de hete zon op onze snoet genoten we van de stilte en het uitzicht. Zo iets hadden we nog nooit gezien. Dan was het tijd om het zand te trotseren. Met een ingewaxt board moesten we de zandhellingen afgaan. We legden ons op onze buik en schoven met ons gezicht naar beneden de helling af. Spannend dat het was! En de tweede keer heeft Lies me zelfs geholpen om het rechtstaand te doen, mijn allereerste board-ervaring was zalig! Ik kon het zelfs een beetje, natuurlijk lande ik op mijn poep maar ik heb toch even kunnen standhouden :) Onze chauffeur zag het wel groots in, telkens koos hij grotere en steilere bergen waar we vanaf moesten glijden, telkens gaf het een grotere kick om naar beneden te glijden! Soms deed het ook wel wat pijn, want blijkbaar moest je met je voeten afremmen maar dat had ik pas laat door waardoor ik soms serieus snel ging en ook wat meer op en neer schokte dan natuurlijk. Maar buiten het afzien in de hitte en het ploeteren in de zanddallen om terug naar boven te klimmen, was het een geweldige ervaring. Na deze wilde voormiddag was het tijd om te relaxen. Een frisse douche zorgde voor veel honger waardoor we op ontdekkingstocht gingen in dit nieuwe dorpje. En eigenlijk heel toevallig kwamen we uit op een klein stukje paradijs. Een meertje te midden tussen de zandduinen, waar je op kon waterfietsen, weer een briesje door de haren wapperde en de palmbomen deed wuiven. Het was prachtig. Het meertje was omgeven door een klein dijkje dat volstond met kleine restaurantjes en souvenierkraampjes. Dit leek ons het echte Peru :) We slenterden over het dijkje en gaven onze ogen de kost! In elk hoekje zag je wel iets nieuws en werd je opeens vertederd. En ook het eten was hier zalig, we aten op een terrasje en konden het weer niet laten om een dessertje te nemen. Heerlijk! Ook hier kochten we verschillende souveniertjes. Als we kunnen, gaan we zeker nog eens terug naar Huacachina! Maar de dag was nog niet gedaan... Later die dag kwam een taxi ons halen om ons mee te nemen naar ICA. Een grote stad te vergelijken met Lima qua uitzicht maar met kleine verrassingetjes hier en daar. Eerst gingen we naar de kerk en het stadsplein kijken en nadien werden we naar een bodega gebracht. Daar werd ons uitgelegd hoe dat ze in Peru wijn en pisco (likeur) maken. Een overenthousiaste gids vertelde Lies en mij wat waar en hoe werd gemaakt. Het bleek als snel duidelijk dat de gids een oogje had op Lies en niet van haar zij wilde wijken. Dit bracht wel grappige foto's op natuurlijk van een kerel die zich gelukkig waant langs Lies en Lies die vreemde gezichten trekt terwijl een vreemde man de hele tijd met haar wilt dansen en haar wilt opnemen. Het voordeel hiervan was wel dat we veel meer mochten proeven dan normaal de gewoonte is :) De drank bleef maar komen. Jammer genoeg beviel het ons niet zo, te goed gewend waarschijnlijk eh :) Toch kochten we wat aandenkens en wat 'tejas' (speciale koekjes uit de streek) voor Zenaida en onze stagebegeleidster die daar dol op zijn. Helaas was dat het laatste wat op de planning stond en moesten we weer huiswaarts keren.
Om middernacht kwamen we moe maar zo voldaan aan in Casa Marfil. Het was een zalig weekendje geweest met vele mooie bezienswaardigheden en spannende momenten. En de souveniertjes en foto's met een rode snoet zullen ons daar zeker aan helpen herinneren. Hopelijk volgen er zo nog vele tripjes!
22 worden in Lima
Verjaren in het buitenland is toch wel een unieke ervaring. Het begint met veel gemengde gevoelens omdat je het zo gewoon bent om het thuis te vieren met iedereen belangrijk rondom je, maar natuurlijk is het op een andere manier met nieuwe mensen ook heel spannend. Kort een verslagje over deze unieke dag!
Ik werd wakker gemaakt met een zalig ontbijt op bed ,gebracht door lieve zingende dames. Een zacht gekookt eitje, fruitsla, cornflakes, vers broodje, ... het was helemaal compleet! Nadien heb ik genoten van een extra lange douche en toen ik beneden kwam zag ik dat het hele huis versierd was met slingers en vlaggen en ballonnen. Ik had zelfs een verjaardagsstoel gekregen, echt leuk! Nadien moesten we naar onze profesora de español gaan (waar we totaal geen zin in hadden!) maar gelukkig was het een schat van een vrouw :) Ze vertelde mopjes, was helemaal op ons ingesteld, gaf ons al tips en materiaal en ... besloot om ons te trakteren voor mijn verjaardag! Echt te gek gewoon, ik had haar nog nooit ontmoet en zij wou ons al meteen in de watten leggen, en hoe! Ze nam ons mee naar een patisserie waar ik een supergrote chocoladetaart kreeg met mijn naam op geschreven en kaarsjes met 22 op!!! En de taart smaakte hemels! Ze vertelde dat ze wist hoe het voelde om je verjaardag te moeten vieren ver van huis en dus wou ze mij helemaal thuis doen voelen. Ze hadden zelfs met z'n allen voor mij verjaardagsliedjes gezongen, in 4 talen nog wel. Nadien kwamen we terug in het huisje aan en waren de meiden bezig met het voorbereiden van de zelfgemaakte pizza's en een verrassingsdessert. Ik had sangria met fruit gemaakt de avond voordien dus toen begonnen we te aperitieven met z'n allen en nog wat te prutsen met het pizzadeeg. Het was echt tof, een goede sfeer en iedereen had er zin in. Opeens moest ik in de zetel gaan zitten en kreeg ik pakjes! Dat had ik echt niet verwacht, ik vond dat zo lief van hun. En ze kennen mij precies al goed want ik kreeg oorbellen en een echt peruaanse kakigroene tas. Echt zo mooi! Nadien hebben we smakelijk gegeten met z'n tienen! En het was lekker hoor! Toen kwamen de jongens en andere bewoners van het huisje ons vergezellen. En ze hadden rum-cola meegebracht om mee te kunnen vieren. Toen werd opeens het licht gedoofd en kwam Annelien met een zalig dessert (koekjesdeeg met chocoladesaus en stukjes banaan) binnen waarop superveel kaarsjes stonden en iedereen begon weer in het spaans voor mij te zingen. Ik werd knalrood maar was aan het genieten. Toen werd het tijd om het huis te verlaten en we gingen naar de karaokebar! Maar jammer genoeg was mijn fantasie van zo'n bar anders dan de realiteit want het was vrij saai. In Peru komen ze dus echt gemeend Spaanse liedjes zingen in zo'n bar. Dus dronken we maar cocktails en wachtten we onze beurt af om te zingen. Twee uur later mochten we dan eindelijk 3 liedjes zingen met de groep en dus zijn we daarna ook meteen doorgegaan. We gingen naar een fuifje in een onbewoond apartement in centro lima waar dat het vooral rockliedjes waren van de jaren 80; supergrappig dus :) Uiteindelijk hebben we rond 6u ofzo beslist om naar huis te gaan. Zondag zijn we naar het strand geweest, dit keer wel met echt zand :) Het was daar supermooi en rustig en gezellig. Ideaal om duf uit te rusten van de dag voordien :)
Kortom het was een zalig weekend om nooit meer te vergeten :)
maandag 30 augustus 2010
Acostumbrarse en Lima
Woensdag en donderdag waren natuurlijk even vermoeiende dagen. Maar het beviel me wel dat wat we deden enorm geapprecieerd werd en dat we zelfstandig mochten zijn en een eigen inbreng kregen. Na de vele observaties en verslagen leek er eindelijk actie in te komen. En een super-productieve vergadering met alle mede-werkers zorgde ervoor dat het werkschema vanaf nu goed gevuld is en dat we zelf nu ook workshops en dergelijke mogen invullen. De stagebegeleidster had niets dan lof over ons dus dat zit ook al goed :)
Dit weekend was extra lang want ook vandaag (maandag) moesten we niet werken aangezien het een nationale feestdag is. Tine en Julie besloten om het er van te nemen (en terecht!) en ze trokken met hun twee het binnenland in. Ondertussen zijn ze terug en zijn we enorm jaloers door hun verhalen dus dat tripje zal één van de komende weken er ook wel inzitten voor mij :) Wij hebben het weekend wat rustiger gehouden aangezien we helemaal oververmoeid waren van de werkdagen. Vrijdag eens goed gaan shoppen, zaterdag naar Centro Lima geweest waardat de plaatselijke cocktails ons zeer konden bekoren, zaterdagavond hadden we een etentje met de Peruaanse jongens en andere huisgenoten, dit eindigde natuurlijk in een feestje, hoewel ik vroeg in mijn bedje ben gekropen. Zondag werd gevuld met nuttige bezigheden en vandaag zijn we naar La Punta gegaan. La Punta is een havenstadje in het uithoekje van Lima waar het geluid van de golven en de stilte rondom ons even deed denken dat we ergens anders waren.
Niet veel (spannend) nieuws dus maar de volgende vijf maanden zullen waarschijnlijk nog genoeg stof om te vertellen geven!
Liefs,
Dora Dora
ps: ik duim nog altijd héél erg hard voor die blokkertjes in Leuven!
dinsdag 24 augustus 2010
De eerste echte stageweek
Het is nu dinsdagavond en ik ben al doodop. De voorbije dagen waren vermoeiend! Donderdag zagen we het schattige mooi groen schooltje "Viña Alta". Dit schooltje ligt echt midden op een heuvel en als je rond je kijkt, zie je enkel de andere heuvels en dallen. Jammer genoeg is de tocht naar deze plek ook lang, we zijn ongeveer 2u onderweg (twee bussen, twee wandeltochtje en een klein motortaxi'tje een beetje zoals een riksja voor in de bergen) elke ochtend en avond. Wat het vooral uitputtend maakt natuurlijk.
In de voormiddag van kwart voor zeven tot kwart voor één wordt het schooltje gevuld met lagere schoolkinderen, van één uur tot kwart voor zeven is het aan de adolescenten om de klaslokalen te vullen. Onze dagen zijn van 8u tot 16u dus wij zien alle leeftijden elke dag. Lies, Zenaida en ik moeten in twee kleine lokaaltjes die gevuld zijn met speelgoed en didactisch materiaal onze workshops voorbereiden, alle documenten van de kinderen in orde houden, ouders ontvangen voor gesprekken, enzovoort. We hebben dit weekend al goed veel voorbereid waardoor we nu rustig onze tijd kunnen nemen voor al onze taken. We leren ook steeds meer Spaans doordat Zenaida de hele dag door Spaans met ons praat. De Peruaanse kindjes zijn trouwens echt héél schattig! We hebben tot nu toe nog niet veel zelf onze handen uit de mouwen moeten steken (behalve voorbereidingen maken) maar hopelijk komt dat snel wanneer ons Spaans verbeterd. Vrijdag beginnen we normaal met privélessen Spaans, een profesora zal naar ons huisje komen om ons te komen helpen met ons gesuggel :)
Twee keer per week hebben we een gesprek met onze stagebegeleidster en een paar uurtjes in de week komen er begeleiders voor assistentie met de workshops maar voor de rest zijn we altijd met ons drietjes alleen in het schooltje. Het is nu natuurlijk nog allemaal uitzoeken en de materialen leren kennen en observeren hoe het moet, maar we zijn nu wel officieel begonnen :)
We klagen wel al over het vele computerwerk en de vieze toiletten maar die dingen moeten we er natuurlijk bij nemen. Omdat we nu aan onze derde week zitten in Lima, begonnen we al bijna te wennen aan al dat geroep, gefluit en getoeter naar ons op de straten maar ze zijn steeds beter in hun zinnetje. Bijvoorbeeld "Crazy for you, my love" werd laatst nog naar ons geroepen. Maar vandaag waren we wel een beetje overdonderd door de starende blikken van de adolescente jongens. Daar zullen we ook wel aan wennen zeker?
De maaltijden in ons huisje worden trouwens steeds meer uitgebreid. Nadat we vrijdag waren gaan uiteten, hadden we precies de smaak te pakken want op zondagmiddag werd er een heuse BBQ gepland. Met anticuchos (koeienharten) uiteraard maar gelukkig ook gekende stukken vlees. Ons kookschema houdt nog steeds stand en we proberen van elke diner een feest te maken. De personen die aan beurt zijn doen echt hun best om het te doen smaken en dat gebeurt natuurlijk met vallen en opstaan en veel proberen.
Zaterdagavond was er ook een eerste ontmoeting met het nachtleven is Peru. Het Spaanse meisje, het Oostenrijks meisje en de Duitse jongen die ook in Casa Marfil verblijven, hebben ons voorgesteld aan hun Peruaanse vrienden (deze jongens waren ook bevriend met de Belgas van vorig jaar trouwens). Ze komen nu ook vaak langs. We trokken de uitgaansbuurt in (weer een eindje rijden met de taxi) en troffen heel de jeugd van Lima aan. Het waren schattige gezellige straatjes vol discotheekjes en cafétjes met veel sfeer. Ideaal voor cocktails en gedans! We werden natuurlijk al meteen geconfronteerd met de Peruaanse dansstijl of zal ik zeggen geschuur en geflirt tegen elkaar. Ze plakken echt letterlijk tegen elkaar. Al de jongens stonden al meteen klaar om met elk van ons salsa of andere zwoele dansen te doen. En ze konden er ook echt wat van. Latino-dansen is toch iets apart. Vandaar ook dat een meerderheid van de meisjes heeft besloten om dansles te gaan volgen :)
Tot daar de update :)
Hasta Luego!
Besos!
dinsdag 17 augustus 2010
Week 1
Vrijdag kregen we een algemene uitleg over wat er van ons verwacht wordt tijdens dit semester. Natuurlijk bleef het allemaal vrij vaag maar de spanning wordt op die manier wel opgebouwd. De Spaanse les daarentegen zorgde enkel voor nog meer frustraties in verband met de taal waardoor dat het duidelijk is geworden dat we nog extra lessen Spaans hier gaan volgen. Het drie-gangenmenu met de buitenlandse studenten was zeer Westers, wat jammer was want het Westerse eten kunnen ze hier helemaal niet klaar maken :) En aangezien deze groep studenten al meer dan drie weken lang alles samen deden, voelden we ons ook eerder buitenstaanders. Maar omdat wij toch maar één vak gaan volgen aan de unief vonden we dat niet zo erg want ons terrein ligt in de buitenwijken van Lima. Eenmaal terug thuis besloten we de Inca-markt op te zoeken, daar staat het vol met kleurrijke plaatselijke souveniertjes. Helaas staat deze trip nu gelinkt aan de meest negatieve ervaring van dit avontuur. Op de terugweg bij schemering werden we overvallen met een revolver. En wanneer het gevaar u zo op de neus wordt geduwd dan komen de angstreacties ook naar boven. Ruth en Bruno zijn de dag voordien ook bestolen, haar tas werd er afgerukt in een drukke straat overdag. Dus diefstal gebeurt hier op elk moment van de dag. Maar we zien het als een leerervaring, we zullen vanaf nu extra voorzichtig zijn en ons veilig gevoel dat we tot nu toe hadden wordt vervangen door een gezonde portie paranoia :) Zaterdag zijn we dan naar centro Lima geweest om een politie-aangifte te doen.
Zondag stond ons eerste echte uitstapje op het programma. We bezochten Pachacamac, een bedevaartplaats 20 km buiten Lima. Hier werd de goddelijke schepper met mensen geëerd. Deze heilige grond werd door de Inca's overgenomen en ziet er indrukwekkend uit. Al de tempels zijn gemaakt uit een soort van kleisteen. Deze trip deed ons allen smaken naar meer culturele uitstapjes :)
Gisteren werd de dag gevuld door een typische Europese bezigheid: shoppen! Aangezien de hoeveelheid kledij zeer beperkt is gebleven in de 20 kg bagage, konden we wel wat meer gebruiken. En we vonden ook winkels terug van bij ons waardoor dat we toch nog een beetje zoals onszelf hier kunnen rondwandelen. En aan het einde van de dag werd uiteraard besloten om nog meer te gaan winkelen in de toekomst :) Diezelfde avond heb ik ook een poging ondernomen tot het maken van een echt thuis-dessert, marmercake en dat heeft zeker gesmaakt! Dus er zullen nog vaak zulke pogingen worden ondernomen ;)
Vandaag kregen we weer meer uitleg over onze stage-plaats en donderdag zullen we voor het eerst Viña Alta in waar formaat kunnen waarnemen. Dus hierover snel meer nieuws!
Besos,
Dorien
Zondag stond ons eerste echte uitstapje op het programma. We bezochten Pachacamac, een bedevaartplaats 20 km buiten Lima. Hier werd de goddelijke schepper met mensen geëerd. Deze heilige grond werd door de Inca's overgenomen en ziet er indrukwekkend uit. Al de tempels zijn gemaakt uit een soort van kleisteen. Deze trip deed ons allen smaken naar meer culturele uitstapjes :)
Gisteren werd de dag gevuld door een typische Europese bezigheid: shoppen! Aangezien de hoeveelheid kledij zeer beperkt is gebleven in de 20 kg bagage, konden we wel wat meer gebruiken. En we vonden ook winkels terug van bij ons waardoor dat we toch nog een beetje zoals onszelf hier kunnen rondwandelen. En aan het einde van de dag werd uiteraard besloten om nog meer te gaan winkelen in de toekomst :) Diezelfde avond heb ik ook een poging ondernomen tot het maken van een echt thuis-dessert, marmercake en dat heeft zeker gesmaakt! Dus er zullen nog vaak zulke pogingen worden ondernomen ;)
Vandaag kregen we weer meer uitleg over onze stage-plaats en donderdag zullen we voor het eerst Viña Alta in waar formaat kunnen waarnemen. Dus hierover snel meer nieuws!
Besos,
Dorien
donderdag 12 augustus 2010
Eerste dagen
De volgende dag begon met een stralende zon, waardoor Lima er al stukken beter uitzag. Natuurlijk had de nachtrust daar ook iets mee te maken. Tijdens een gezamenlijk ontbijt werd de dagplanning besproken, Miraflores zou het worden. Dit is de toeristische buurt van Lima en dat was ook al meteen te merken aan al de westerse winkeltjes, casino's, hotels enzovoort. Maar wat dat echt leuk was, was dat we eveneens de zee en de uitgestrekte horizon konden zien. Hoewel de eerste busrit een hele onderneming was, was het ook een training voor de assertiviteit die nodig is voor de volgende maanden. De dag werd perfect beëindigd met een home-made diner met Fajita's. Een tof dagje er op uit trekken, was juist wat iedereen nodig had na een vermoeiende aankomst.
De derde dag werd eerder praktisch ingevuld, we gingen er voor zorgen dat onze terugvlucht definitief vast zou liggen. Dus knoop het alvast in je oren, vanaf 29 januari zal ik terug in Belgica zijn! Natuurlijk genoten we ook deze keer van het plaatselijke sight-seeing. Lima onthulde steeds meer zijn charmes.
Vandaag was het dan tijd om onze stage-begeleidster te ontmoeten en een kijkje te nemen in la Universidad de Lima. Het contrast tussen de arme buurt en de rijke tuinen en gebouwen van de universiteit werd onmiddellijk duidelijk. Gelukkig droop het enthousiasme af van de professoren, ze waren dolblij dat we er waren en we werden meteen aan een hoop mensen voorgesteld. Het was geruststellend dat ze ons verwachtten en dat er duidelijke afspraken werden gemaakt. Vervolgens volgden we een twee uur durende lezing speciaal voor ons en enkele professoren. Hierdoor werd natuurlijk al vlug duidelijk dat het Spaanse gebrabbel helemaal ons petje te boven ging. Morgen moeten we nog eens teruggaan om alle documenten in orde te brengen, een laatste les Spaans te volgen en een lunch te hebben met andere studenten die meewerken aan het project in Viña Alta. Ik ben benieuwd :)
To be continued...
De derde dag werd eerder praktisch ingevuld, we gingen er voor zorgen dat onze terugvlucht definitief vast zou liggen. Dus knoop het alvast in je oren, vanaf 29 januari zal ik terug in Belgica zijn! Natuurlijk genoten we ook deze keer van het plaatselijke sight-seeing. Lima onthulde steeds meer zijn charmes.
Vandaag was het dan tijd om onze stage-begeleidster te ontmoeten en een kijkje te nemen in la Universidad de Lima. Het contrast tussen de arme buurt en de rijke tuinen en gebouwen van de universiteit werd onmiddellijk duidelijk. Gelukkig droop het enthousiasme af van de professoren, ze waren dolblij dat we er waren en we werden meteen aan een hoop mensen voorgesteld. Het was geruststellend dat ze ons verwachtten en dat er duidelijke afspraken werden gemaakt. Vervolgens volgden we een twee uur durende lezing speciaal voor ons en enkele professoren. Hierdoor werd natuurlijk al vlug duidelijk dat het Spaanse gebrabbel helemaal ons petje te boven ging. Morgen moeten we nog eens teruggaan om alle documenten in orde te brengen, een laatste les Spaans te volgen en een lunch te hebben met andere studenten die meewerken aan het project in Viña Alta. Ik ben benieuwd :)
To be continued...
woensdag 11 augustus 2010
Aankomst in Lima
Na een emotioneel afscheid aan de luchthaven was het tijd om de lange vlucht richting Lima aan te gaan. Eenmaal aangekomen stapten we gepakt en gezakt in de lokale taxibusjes om naar onze verblijfplaats voor de volgende zes maanden te gaan. Zonder te weten wat voor een risico's hier aan vast hingen, want het verkeer in Lima is te vergelijken met een bende bizons die luid naar elkaar loeien dat ze eraan komen. Toen we dan toch veilig waren aangekomen, onthulde Casa Marfil meteen al haar charmes, een gezellig mooi en knus huisje stond voor ons klaar. Een zoektocht naar een supermarkt en bank was de volgende stap en zorgde ervoor dat Pueblo Libre werd ontdekt. We eindigden de avond in een lokale taverne, de ideale gelegenheid om de Peruviaanse keuken te ontdekken. Onze vermoeide lichamen hunkerden naar een bedje, dus dag één werd al vrij vroeg afgesloten.
Dag één liet verschillende indrukken na, Lima leek vooral mistig, vuil en luid. En het was ook een hele aanpassing om met negen meisjes samen te leven en geen plekje voor jezelf te hebben. Het voelde goed om aan het avontuur te beginnen maar het wrong ook een beetje om alles achter te laten en onzekerheid tegemoet te gaan. Zeker omdat de Spaanse taal nog vrij onbekend is voor mij.
Maar het was nog maar pas begonnen...
Dag één liet verschillende indrukken na, Lima leek vooral mistig, vuil en luid. En het was ook een hele aanpassing om met negen meisjes samen te leven en geen plekje voor jezelf te hebben. Het voelde goed om aan het avontuur te beginnen maar het wrong ook een beetje om alles achter te laten en onzekerheid tegemoet te gaan. Zeker omdat de Spaanse taal nog vrij onbekend is voor mij.
Maar het was nog maar pas begonnen...
Abonneren op:
Posts (Atom)