Hoe ziet een stageweek eruit?

Maandagochtend staan we op om kwart na 5 (pijnlijk) zodat we om 8u aan de Universidad van Lima zijn voor onze supervisie met de coördinatrice. Dan gaan we rond 10u naar Viña Alta en beginnen we met het geven van de taller de emociones voor het eerste leerjaar. Daarna doen we meestal nog wat observaties in de klassen om onze casussen te kunnen volgen. Nadien eten we snel wat want we hebben deadlines voor onze taken die we in de weekavonden moeten doormailen. En aangezien alles in het Spaans moet worden geschreven, neemt dat wel wat tijd in beslag. Dus we moeten tussendoor publicaties schrijven, verslagen uittypen, interventieplannen opstellen, de administratie bijhouden, registraties doen van al onze activiteiten, presentaties voorbereiden, ... We zijn echt constant bezig. Tijdens de dag hebben we dan nog onze casussen toegewezen waarmee we individuele sessies moeten doen, bijvoorbeeld testen afnemen of stimulatie geven of therapie of gesprekken enzovoort. Daarbovenop komen doorheen de dag ouders naar onze lokalen om afspraken te maken voor een gesprek. Dus tijdens de week zijn er ook steeds gesprekken gepland met ouders. In de namiddag moeten we twee talleres geven in het middelbaar over habilidades para la vida. De dag is dan gedaan rond 16u30 en dan zijn we rond 19u eindelijk thuis en dan gaan we meestal rechtstreeks naar de gym om te sporten. Daarna is het tijd voor het dagelijkse leven zoals koken, afwassen, de was doen, douchen en slapen natuurlijk want dinsdag moeten we er weer uit om kwart na vijf. Dinsdagen verlopen hetzelfde als maandagen maar dan geven we workshops in andere klassen. Wanneer we dan om 19u thuis is, begint om 20u de Spaanse les in ons huisje tot 22u. Op woensdag geven we voormiddag de taller de aprendizaje (leerproblemen) en namiddag weer  taller in het middelbaar. Tussenin nog steeds schrijf- en denkwerk. Op woensdagavond gaan we dan weer naar de gym . Donderdagen zien er anders uit. We hebben we dan 's morgens meestal een kort supervisiegesprek met de coördinatrice of meevolgen met citas van ouders, nadien geven we twee workshops van leerproblemen. Dan  gaan we naar de unief voor een vergadering over de workshops en de casussen van 11 tot 13u. Gelukkig  hebben we na deze vergadering even enkele vrije uurtjes om te eten en wat te bekomen. In de namiddag hebben we les van 16u tot 18u aan de unief, en dan naar de huis want dan hebben we weer spaanse les van 20u tot 22u. Vrijdag is het dan normaal onze vrije dag ma dat is nu dus niet meer het geval want we hebben vrijdagavond om 18u30 Escuela de Padres, dit wil zeggen wat we een presentatie geven over een bepaald thema, bijvoorbeeld druggebruik, vrijetijdsbesteding, seksualiteit, ... steeds voor ouders van kinderen van een ander leerjaar.  Onze vrijdag is dus vooral gevuld met het voorbereiden van de presentatie en vooral het oefenen van het Spaans. En het weekend is dan vooral uitrusten, mailen, skypen en sporten. Maar dat verdienen we dan ook wel vind ik :)

Ondertussen beginnen we aan onze zevende stageweek in Viña Alta. Maar vanaf volgend weekend hebben we een weekje vakantie! We vertrekken vrijdag 1 oktober en komen zondag 10 oktober weer terug. Lies en ik gaan weer met ons tweetjes aangezien de rest van de meiden deze week op vakantie zijn. We gaan eerst naar Arequipa gaan, daar is een Canyon zoals de Gran Canyon in Noord-Amerika maar deze is blijkbaar nog indrukwekkender. We gaan dan 2 of 3 dagen in Arequipa blijven, ook om aan de hoogte te wennen. En daarna gaan we de rest van de dagen naar Cusco, waar blijkbaar heel veel te zien is, zoals de Machu Pichu bijvoorbeeld :) We gaan nu echt wel de hoofdattractie van het land bekijken en daar heb ik wel zin in :) We gaan ook goed voorbereid kunnen vertrekken want de andere meiden zijn daar nu en gaan ons dus voldoende tips kunnen geven. We hebben ook besloten om met de bus te reizen, omdat da veel goedkoper is. Naar Arequipa zijn we 15u onderweg ongeveer en van Cusco terug naar Lima is het 21u dus we zijn wel 2 dagen volledig onderweg. Maar we kijken er naar uit :) Dus de volgende blog zal over dit avontuur gaan! 

 

Nog even iets tussendoor. Deze week hebben we onze eerste aardbeving meegemaakt. Om 3u 's nachts wordt er op mijn deur geklopt, daar staat Lies met al haar spullen (deken, kussens, ...) om te vragen of ze bij mij op de kamer mag slapen want er was een aardbeving!!! Ik had er dus helemaal niets van gevoeld en lag nog te slapen als een roosje :) Typisch! Maar het was blijkbaar toch een serieuze aardbeving, bijna 6 op de schaal van Richter. Maar tijdens de overgang van winter naar lente is dat hier blijkbaar heel normaal dus we zullen het nog wel meemaken. Toch vreemd dat ik het niet had gemerkt. We hebben trouwens op Viña Alta ook al aardbeef-oefening gehad, zoals in België er brandoefeningen zijn op school. En we moeten dus bij aardbevingen in cirkels op de speelplaats gaan staan, de cirkels zijn er ter sociale controle en zodat het gevaar langs alle kanten kan worden gespot. Ingenieus systeem vind ik wel :)

Tot snel blog-volgers!

Liefs,

Dora Dora

Eerste tripje naar Paracas, Huacachina en Ica

Vrijdag 10 september was het dan eindelijk zover, het eerste weekendje erop uit stond op de agenda. Lies en ik gingen naar dezelfde heerlijke stadjes waar dat Julie en Tine voorheen naar toe waren gereisd. We waren helemaal in de stemming om op vakantie te gaan.

Helaas vertrokken zoals gewoonlijk weer te laat waardoor we al bang kregen dat we onze bus gingen missen. We kwamen aan in het busstation van Cruz del sur waar er zeker 40 mensen voor ons waren die ook nog moesten betalen. Terwijl we aan het wachten waren, merkte ik dat ik mijn paspoort was vergeten, we vreesden er al voor dat het hele tripje in het water zou vallen. Maar gelukkig kwam de snelheid er opeens in en werden we verder geholpen. Het vergeten van mijn paspoort bleek ook niet erg te zijn, waardoor dat we een kwartiertje later in onze bus mochten stappen, nog juist op tijd gelukkig :) Daar gingen we dan, een vier uur durende reis tegemoet naar Paracas. De bus had alle luxe van het thuis: voetsteunen, tv'tjes, kussentjes, dekentjes en warm eten. Na een grootste poging om te genieten van het uitzicht van Peru, vielen onze oogjes dan toch dicht en werden we wakker gemaakt toen we aankwamen in onze nieuwe stad voor één nachtje, PARACAS! Meteen werden we al gewaar wat voor mooie plekjes Peru te bieden heeft, we zagen meteen een zonsondergang op zee. Links van ons overal bergen zand en rechts van ons een idyllisch klein dorpje met een klein dijkje en een prachtige zee met kleine eilandjes. De palmbomen wuifden naar ons en we voelden ons meteen gelukkig. We gingen op zoek naar een slaapplaats, en dat bleek niet moeilijk te zijn want hoe klein het dorpje ook is, het is helemaal gericht op toeristen. We kozen er een hostel uit boven een gezellige bar waardat Lies en ik de huwelijkssuite mochten delen bij gebrek aan andere vrije kamers. Voor amper 25 soles kregen we een leuke kamer met tv en uitzicht op zee en een privébadkamertje. Ideaal.  Manuel, de gastheer zorgden er ook meteen voor dat onze tours van de volgende dag geregeld werden.We installeerden ons in de kamer en trokken er op uit voor een wandeling om het dorpje te verkennen. Overal waren er kleine 'holas' of mini-restaurantjes die de hele dijk vulden. Uiteindelijk kwamen we uit bij de Hola Pues, een kleurrijk gezellig plekje met goed eten en lekkere cocktails. We werden meteen goed onthaald en babbelden er duchtig op los met de plaatselijke bewoners. Nadien gingen we naar de bar van onze hostel om cocktails te drinken om te klinken op ons eerste weekendje vakantie. Een groepje kerels die ook in de bar zaten wilden natuurlijk kennis met ons maken, ze bleken van Londen en Canada te komen. Gezellig om even mee te babbelen maar dat was het dan ook :) Moe van onze reis, kropen we redelijk vroeg ons bedje in maar wel met een zeer tevreden gevoel. 

De volgende ochtend moesten we vroeg uit de veren, we gingen Islas Ballestas bekijken, kleine eilandjes in de zee. Natuurlijk was dit de trekpleister van Paracas want de hele speedboot werd gevuld met toeristen. Met ons fototoestel in aanslag en onze reddingsvestjes aan, waren we er helemaal klaar voor. We zagen niet alleen prachtige stukjes natuur (grotten, eilanden, bergen, palmbomen, kustlijn, golven, ...) maar vooral de dieren waren indrukwekkend! Het begon met pelikanen, dan dolfijnen, duizenden meeuwen, pinguïns, arenden en het eindigde met zeeleeuwen. We zagen echt zoveel dieren in hun natuurlijk habitat, prachtig om te zien! Dat was waar ik op zat te wachten! De tweede tour van de dag was het Nationaal Park van Paracas, een bus weeral vol toeristen reed door dit park en stopte op locaties waar het uitzicht adembenemend was. Zandduinen, fossielen, flamingo's, kuststreken, kliffen, ... het was allemaal zo mooi! Alsof we in een ander land waren beland, het deed ons beseffen dat Lima echt niets te bieden heeft van het mooie Peru. Na deze 2 uitstapjes hadden we nog enkele uurtjes om souveniertjes te verzamelen en te genieten van de heerlijke sfeer en vooral de warmte! Het was echt zalig om eindelijk in een rokje te kunnen rondwandelen op het strand terwijl je overal mooi uitzicht hebt. Toen werd het tijd voor het volgende stadje. Na amper een uurtje op de bus en een kwartiertje in de taxi kwamen we aan in het betoverende dorpje HUACACHINA! Tot nu toe helemaal onze favoriete plek in Peru (dit zal waarschijnlijk nog wel veranderen maar tot toe nu genieten we nog na van deze uitstap).  De taxichauffeur van Cruz del Sur zorgde ervoor dat we een hostel hadden waar we konden overnachten en dat de uitstapjes van de volgende dag weer helemaal waren geregeld met vervoer en alles erin. We komen aan in de hostel Carola en de warmte en de sfeer van het stadje charmeren ons al. Hier krijgen we een kamer met twee bedjes maar wel minder schoonheid dan de nacht voorheen. Maar wanneer we op verkenning gaan dan merken we meteen dat de charmes hier anders liggen. Overal grasperkjes met palmbomen, hangmatten, kickertafels, terrasjes, een zwembad, een restaurantje met een pizzasteenoven, een discotheekjes, een massageruimte, ... We vonden alles even geweldig! Weeral werd ons buikje gevuld met een heerlijke maaltijd en dessert uiteraard :) We kropen die nacht weer met een heerlijk gevoel in ons bedje. Lies en ik babbelden voluit over al het zalige wat we al hadden beleefd! En het was nog niet gedaan...

De volgende en jammer genoeg laatste ochtend besloten we een ontbijtje in de zon op een terrasje te gaan eten. Zalig toch :) Nadien waren we klaar voor het meest stoere van onze trip: rond crossen met een buggy in de zandduinen en gaan sandboarden! Vastgegespt in een buggy begonnen we aan de avontuurlijke tocht. We werden meteen van links naar rechts en van boven naar onder geschud. Maar het was leuk! Het gaf kriebels en adrenaline. En de chauffeur hield zich niet in, hij ging elke berg te lijf! Het zand vloog naar alle kanten. Vaak vlogen we zelfs enkele seconden met de hele buggy in de lucht om dan een harde landing te maken of een afgrond in te rijden. Het was een echte cross met de buggy. Zo nu en dan stopte onze buggy zodat we even konden uitrusten en konden genieten van de uitzonderlijke uitzichten. Natuurlijk namen we weer het fototoestel bij de hand. Met de hete zon op onze snoet genoten we van de stilte en het uitzicht. Zo iets hadden we nog nooit gezien. Dan was het tijd om het zand te trotseren. Met een ingewaxt board moesten we de zandhellingen afgaan. We legden ons op onze buik en schoven met ons gezicht naar beneden de helling af. Spannend dat het was! En de tweede keer heeft Lies me zelfs geholpen om het rechtstaand te doen, mijn allereerste board-ervaring was zalig! Ik kon het zelfs een beetje, natuurlijk lande ik op mijn poep maar ik heb toch even kunnen standhouden :) Onze chauffeur zag het wel groots in, telkens koos hij grotere en steilere bergen waar we vanaf moesten glijden, telkens gaf het een grotere kick om naar beneden te glijden! Soms deed het ook wel wat pijn, want blijkbaar moest je met je voeten afremmen maar dat had ik pas laat door waardoor ik soms serieus snel ging en ook wat meer op en neer schokte dan natuurlijk. Maar buiten het afzien in de hitte en het ploeteren in de zanddallen om terug naar boven te klimmen, was het een geweldige ervaring. Na deze wilde voormiddag was het tijd om te relaxen. Een frisse douche zorgde voor veel honger waardoor we op ontdekkingstocht gingen in dit nieuwe dorpje. En eigenlijk heel toevallig kwamen we uit op een klein stukje paradijs. Een meertje te midden tussen de zandduinen, waar je op kon waterfietsen, weer een briesje door de haren wapperde en de palmbomen deed wuiven. Het was prachtig. Het meertje was omgeven door een klein dijkje dat volstond met kleine restaurantjes en souvenierkraampjes. Dit leek ons het echte Peru :) We slenterden over het dijkje en gaven onze ogen de kost! In elk hoekje zag je wel iets nieuws en werd je opeens vertederd. En ook het eten was hier zalig, we aten op een terrasje en konden het weer niet laten om een dessertje te nemen. Heerlijk! Ook hier kochten we verschillende souveniertjes. Als we kunnen, gaan we zeker nog eens terug naar Huacachina! Maar de dag was nog niet gedaan... Later die dag kwam een taxi ons halen om ons mee te nemen naar ICA. Een grote stad te vergelijken met Lima qua uitzicht maar met kleine verrassingetjes hier en daar. Eerst gingen we naar de kerk en het stadsplein kijken en nadien werden we naar een bodega gebracht. Daar werd ons uitgelegd hoe dat ze in Peru wijn en pisco (likeur) maken. Een overenthousiaste gids vertelde Lies en mij wat waar en hoe werd gemaakt. Het bleek als snel duidelijk dat de gids een oogje had op Lies en niet van haar zij wilde wijken. Dit bracht wel grappige foto's op natuurlijk van een kerel die zich gelukkig waant langs Lies en Lies die vreemde gezichten trekt terwijl een vreemde man de hele tijd met haar wilt dansen en haar wilt opnemen. Het voordeel hiervan was wel dat we veel meer mochten proeven dan normaal de gewoonte is :) De drank bleef maar komen. Jammer genoeg beviel het ons niet zo, te goed gewend waarschijnlijk eh :) Toch kochten we wat aandenkens en wat 'tejas' (speciale koekjes uit de streek) voor Zenaida en onze stagebegeleidster die daar dol op zijn. Helaas was dat het laatste wat op de planning stond en moesten we weer huiswaarts keren. 

Om middernacht kwamen we moe maar zo voldaan aan in Casa Marfil. Het was een zalig weekendje geweest met vele mooie bezienswaardigheden en spannende momenten. En de souveniertjes en foto's met een rode snoet zullen ons daar zeker aan helpen herinneren. Hopelijk volgen er zo nog vele tripjes!

22 worden in Lima

Verjaren in het buitenland is toch wel een unieke ervaring. Het begint met veel gemengde gevoelens omdat je het zo gewoon bent om het thuis te vieren met iedereen belangrijk rondom je, maar natuurlijk is het op een andere manier met nieuwe mensen ook heel spannend. Kort een verslagje over deze unieke dag!

Ik werd wakker gemaakt met een zalig ontbijt op bed ,gebracht door lieve zingende dames. Een zacht gekookt eitje, fruitsla, cornflakes, vers broodje, ... het was helemaal compleet! Nadien heb ik genoten van een extra lange douche en toen ik beneden kwam zag ik dat het hele huis versierd was met slingers en vlaggen en ballonnen. Ik had zelfs een verjaardagsstoel gekregen, echt leuk! Nadien moesten we naar onze profesora de español gaan (waar we totaal geen zin in hadden!) maar gelukkig was het een schat van een vrouw :) Ze vertelde mopjes, was helemaal op ons ingesteld, gaf ons al tips en materiaal en ... besloot om ons te trakteren voor mijn verjaardag! Echt te gek gewoon, ik had haar nog nooit ontmoet en zij wou ons al meteen in de watten leggen, en hoe! Ze nam ons mee naar een patisserie waar ik een supergrote chocoladetaart kreeg met mijn naam op geschreven en kaarsjes met 22 op!!! En de taart smaakte hemels! Ze vertelde dat ze wist hoe het voelde om je verjaardag te moeten vieren ver van huis en dus wou ze mij helemaal thuis doen voelen. Ze hadden zelfs met z'n allen voor mij verjaardagsliedjes gezongen, in 4 talen nog wel. Nadien kwamen we terug in het huisje aan en waren de meiden bezig met het voorbereiden van de zelfgemaakte pizza's en een verrassingsdessert. Ik had sangria met fruit gemaakt de avond voordien dus toen begonnen we te aperitieven met z'n allen en nog wat te prutsen met het pizzadeeg. Het was echt tof, een goede sfeer en iedereen had er zin in. Opeens moest ik in de zetel gaan zitten en kreeg ik pakjes! Dat had ik echt niet verwacht, ik vond dat zo lief van hun. En ze kennen mij precies al goed want ik kreeg oorbellen en een echt peruaanse kakigroene tas. Echt zo mooi! Nadien hebben we smakelijk gegeten met z'n tienen! En het was lekker hoor! Toen kwamen de jongens en andere bewoners van het huisje ons vergezellen. En ze hadden rum-cola meegebracht om mee te kunnen vieren. Toen werd opeens het licht gedoofd en kwam Annelien met een zalig dessert (koekjesdeeg met chocoladesaus en stukjes banaan) binnen waarop superveel kaarsjes stonden en iedereen begon weer in het spaans voor mij te zingen. Ik werd knalrood maar was aan het genieten. Toen werd het tijd om het huis te verlaten en we gingen naar de karaokebar! Maar jammer genoeg was mijn fantasie van zo'n bar anders dan de realiteit want het was vrij saai. In Peru komen ze dus echt gemeend Spaanse liedjes zingen in zo'n bar. Dus dronken we maar cocktails en wachtten we onze beurt af om te zingen. Twee uur later mochten we dan eindelijk 3 liedjes zingen met de groep en dus zijn we daarna ook meteen doorgegaan. We gingen naar een fuifje in een onbewoond apartement in centro lima waar dat het vooral rockliedjes waren van de jaren 80; supergrappig dus :) Uiteindelijk hebben we rond 6u ofzo beslist om naar huis te gaan. Zondag zijn we naar het strand geweest, dit keer wel met echt zand :) Het was daar supermooi en rustig en gezellig. Ideaal om duf uit te rusten van de dag voordien :) 

Kortom het was een zalig weekend om nooit meer te vergeten :)