Met pijn in het hart constateer ik dat mijn buitenlands avontuur op zijn einde loopt. Nog maar drie dagen te gaan voordat ik op het vliegtuig richting België zit. Naar huis, naar iedereen die ik zo lang heb gemist, naar het bekende, naar een koud klein landje, ... Het voelt raar om dat te zeggen. Juist omdat ik na al die tijd zo gewend ben aan Peru. Het temperamentvolle leventje, de drukte, de criminaliteit, de vervuiling, de charmante mensen, de prachtige steden, de culturele trekpleisters, het eten en drinken, de liedjes en danspasjes, de warmte, het exotische, ... dit land heeft zich van alle kanten laten zien en het heeft mij zeer gesmaakt! Ik ga met een dubbel gevoel naar huis. Uiteraard ben ik dolblij dat ik eindelijk iedereen weer terug kan zien maar ik zal het hier ook echt wel missen. Zes maanden lang leefde ik met een groep meisjes samen in een kleurrijk huisje midden in Lima, waar we elke dag wel dingen zagen en beleefden die we nog nooit hadden meegemaakt. Het was een geweldige ervaring waaruit ik enorm veel heb geleerd, zowel persoonlijk als professioneel. Ik ben dus blij dat ik kan zeggen dat deze buitenlandse stage een goede beslissing is geweest waar ik geen moment spijt van heb! Ik zal al die mooie plekjes en zalige herinneringen voor altijd bij me hebben.
De laatste weken zijn gevuld met het schrijven van een paper over 'el diagnóstico institutional' (een soort van een doorlichting van het schooltje waar we gewerkt hebben), bezig zijn voor het weeshuis, plekjes in Lima nog een laatste keer bezoeken, genieten van de Peruaanse restaurantjes, een afscheidsetentje met de stagebegeleidster, genieten van het strand en de zon, ons amuseren met ons viertjes, de koffers stilletjes aan maken, zoveel mogelijk beelden en indrukken opslorpen, ... en afscheid nemen van dit exotisch avontuur!
Peru, ik zal je missen!
België, ik kom eraan!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten