Na een emotioneel afscheid aan de luchthaven was het tijd om de lange vlucht richting Lima aan te gaan. Eenmaal aangekomen stapten we gepakt en gezakt in de lokale taxibusjes om naar onze verblijfplaats voor de volgende zes maanden te gaan. Zonder te weten wat voor een risico's hier aan vast hingen, want het verkeer in Lima is te vergelijken met een bende bizons die luid naar elkaar loeien dat ze eraan komen. Toen we dan toch veilig waren aangekomen, onthulde Casa Marfil meteen al haar charmes, een gezellig mooi en knus huisje stond voor ons klaar. Een zoektocht naar een supermarkt en bank was de volgende stap en zorgde ervoor dat Pueblo Libre werd ontdekt. We eindigden de avond in een lokale taverne, de ideale gelegenheid om de Peruviaanse keuken te ontdekken. Onze vermoeide lichamen hunkerden naar een bedje, dus dag één werd al vrij vroeg afgesloten.
Dag één liet verschillende indrukken na, Lima leek vooral mistig, vuil en luid. En het was ook een hele aanpassing om met negen meisjes samen te leven en geen plekje voor jezelf te hebben. Het voelde goed om aan het avontuur te beginnen maar het wrong ook een beetje om alles achter te laten en onzekerheid tegemoet te gaan. Zeker omdat de Spaanse taal nog vrij onbekend is voor mij.
Maar het was nog maar pas begonnen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten